Memet e para pas humbjes së Aleksandër Vučiçit në Beograd i paraqisnin Edi Ramën të dëshpëruar, por marrëdhënia midis tyre ka qenë kryesisht një bashkëpunim interesi. Rama dhe Vuçiç nuk e kanë dashur kurrë njëri-tjetrin; kanë urryer në heshtje, por për 12 vitet e fundit kanë funksionuar si një binom që ka forcuar pozicionet e tyre duke shërbyer secili interesit vetjak. Ata janë përshkruar si dy të fortë me personalitete të ngjashme, që bashkë kanë qenë më të fuqishëm se veç e veç, të orientuar ndaj pushtetit dhe vetë-promovimit.
Të dy liderët ndajnë një narcizëm politik: e trajtojnë veten si dhurata mesianike për vendet e tyre dhe identifikohen me shtetin dhe institucionet, duke i parë veten si figura të pakritikuara që duhet ndjekur për të siguruar të ardhmen. Janë të obsesionuar me kontrollin, centralizojnë pushtetin dhe janë të pamëshirshëm ndaj kritikave nga opozita, shoqëria civile, media apo rrugët. Ky stil përqendrim-kritikash ka qenë i pandryshueshëm edhe pavarësisht kalimeve ideologjike.
Rama ka lëvizur në një spektër të gjerë politik, nga anarkizmi dhe akuzat ndaj të kaluarës komuniste te roli i “CEO” dhe kujdestarit të interesave lokale e transnacionale. Vuçiç bëri transformimin nga ultranacionalist dhe ministër i një epoke në udhëheqës që shfaqet proevropian ndërsa mban lidhje me Rusinë e Kinën, praktikë që i shërbeu mbijetesës së tij në pushtet dhe që Rama e përkrahte.
Kjo simbiozë i dha Perëndimit zgjidhjen e dëshiruar për stabilitet në Ballkan: dy liderë që mund të siguronin paqe mes shqiptarëve e serbëve. Për këtë arsye Perëndimi shpesh injoroi shkeljet graduale të standardeve demokratike në Shqipëri e Serbi, duke pranuar një ekuilibër që favorizonte stabilitetin lokal mbi demokracinë.
Pas 14 vitesh në pushtet, Vuçiç humbi zgjedhjet dhe doli në opozitë pas presionit të protestave; zgjedhjet u lexuan si referendum kundër korrupsionit dhe vetë Vuçiçit, ndërsa roli i faktorëve ndërkombëtarë mbetet i paqartë. Rama, nën presion protestash prej të paktën pesë muajsh dhe akuzash për komplot ndërkombëtar, ka humbur një pjesë të mbështetjes ndërkombëtare dhe tani duhet të përballet i vetëm me rrethanat, lodhjen e mandatit të katërt dhe një shoqëri të zemëruar. Në fund artikulli lë të nënkuptohet se fati i Ramës varet kryesisht nga vetë veprimet e tij, duke rikujtuar filozofinë popullore: “Mos ju ndaj pazarit të parë!”
