Vrasja e turistit portugez në Ksamil ka nxitur reagime të shumta mediatike. Autori vë në dukje se kjo ngjarje do të përdoret nga mediat e huaja jo miqësore për të dëmtuar imazhin e Shqipërisë, ndërsa krahason sjelljen e mediave të vendeve të tjera që, sipas tij, filtrojnë kronikën e zezë për të mbrojtur interesat kombëtare. Ai rrëfen përvoja personale me dy krime në Gjermani që, megjithëse ekzistuan, nuk u bënë lajm në median gjermane, si shembull i ekzistencës së kodeve etike dhe përmbajtjes profesionale në kronikën e zezë të vendeve të tjera.
Teksti përmend një seri krahasimesh, duke thënë se rrugët dhe netët në qytete si Barcelona, Berlini, Parisi, Napoli, Brukseli dhe Madrid janë, sipas tij, më të pasigurta se përkatëset shqiptare (Tirana, Durrësi, Vlora, Saranda, Shkodra, Shëngjini). Autori vëren se këto krahasime rrallë bëhen publikisht.
Ai paralajmëron se një vrasje e vetme mund të tronditë imazhin e ndërtuar gjatë viteve dhe shprehet se ngjarja e sotme pasqyron tre fenomene: e para, se shqiptari vret shpesh pa motive dhe kryesisht për femra, për shkak të egos dhe provincialitetit — vrasësi do të kishte vrarë këdo, pavarësisht kombësisë; e dyta, se vrasja nuk është problem i turizmit, pasi miliona turistë në Shqipëri trajtohen dhe respektohen mirë dhe operatorët turistikë i respektojnë më shumë të huajt se vetë shqiptarët; e treta, se vrasjet janë një fenomen i përhapur në Shqipëri, një plagë për të cilën nuk gjendet “vaksinë”.
Autori thekson se mijëra shqiptarë vrasin njëri‑tjetrin dhe pretendon se numri i vrasjeve në 36 vjet në Shqipëri po e kalon atë të serbëve në Kosovë, një bilanc që duhet të bëjë të turpërohemi. Ai kujton nenin 21 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë: “Jeta e personit mbrohet me ligj.” Megjithatë, sipas tij, as ligji, as shoqëria, as shteti nuk po e mbrojnë jetën e shqiptarëve; jeta është më e pasigurtë se xhepat në autobus. Në fund, autori pyet pse shqiptarët nuk kanë protestuar për vrasjet dhe humbjen e jetëve njerëzore, por janë mobilizuar për mbrojtjen e zogjve si flamingot.
