Protestat që prej dhjetë ditësh mbushin sheshet e bulevardin e Tiranës kanë disa të përbashkëta dhe dallime të qarta me tubimet e partive tradicionale dhe mitingjet e kryeministrit. Së pari, pjesëmarrësit janë kryesisht të rinj, mes 18 dhe 40 vjeç, ndërsa mitingjet e partive shfaqin më tepër persona mbi 50 e 60 vjeç dhe drejtues me moshë mbi mesataren. Në aspektin gjinor ka një pjesëmarrje të gjerë të femrave, veçanërisht vajzave të reja, aktivë dhe të artikuluara; burrat janë të pranishëm në masë, por në tubimet tradicionale dominon pjesëmarrja mashkullore, si në sallën e Kuvendit ashtu edhe në takimet e kryeministrit.
Sipas vendbanimit, protestuesit janë kryesisht banorë të Tiranës, si njerëz me prejardhje vendase apo të rritur në kryeqytet, ndërsa takimet e kryeministrit në rrethe shfaqin pjesëmarrje më të kufizuar. Nga pikëpamja e përvojës historike, protestuesit duken të liruar nga përvoja personale e komunizmit dhe mungojnë stereotipet autoritare si hyjnizimi i liderit; ata shfaqin mosbesim ndaj liderëve potencialë, në kontrast me mbështetjen e verbër ndaj liderëve karizmatikë në partitë tradicionale.
Motivimi dhe qëndrueshmëria dallojnë: përkundër përpjekjeve opozitare, tubimet tradicionale nuk mblidhnin njerëz që të qëndronin orë e ditë në protesta; protestuesit aktualë shfaqin një vullnet të qëndrueshëm për rezistencë të përditshme. Komunikimi i protestuesve është i drejtpërdrejtë, ashpër dhe ironik, duke lënë pas parrullat ideologjike të vjetra, ndërsa kryeministri ka zgjedhur ton më të lehtë, duke e shmangur diskursin politik dhe duke përdorur humorin në paraqitje publike.
Në prioritetet e tyre, politika tradicionale fokusohet në argumenta teknicistë, investime dhe projekte infrastrukturore, ndërsa protestuesit vendosin theksin te respekti për qytetarët dhe të drejtat politike, juridike, sociale e pronësore. Protestuesit janë më të hapur ndaj ndërgjegjes kozmopolite dhe nuk tregojnë kompleks inferioriteti ndaj të huajve; për ta, patriotizmi dhe lufta kundër korrupsionit janë mekanizma zgjidhjeje. Nga ana sociale, pjesëmarrësit në takimet e kryeministrit kanë status më të privilegjuar—deputetë, zyrtarë, biznesmenë—ndërsa protestuesit shpesh kanë status social të pasigurt me shqetësime për shëndetësi, arsim e banim. Reputacioni i figurave tradicionale ndërtohet përmes mediave konvencionale; reputacioni i personazheve të protestës kryesisht formohet në rrjetet sociale.
