Regjimi iranian ka pësuar ndryshime të mëdha që nga fillimi i luftës me SHBA dhe Izraelin, sipas tekstit. Ai pretendon se të dyja vendet kanë eliminuar disa figura të rëndësishme, përfshirë ish-liderin suprem, Ali Khamenei, dhe se pas kuintave po veprojnë personazhe të tjera që marrin vendime për lëvizjet e Iranit gjatë konfliktit në Lindjen e Mesme.
Udhëheqësi Suprem i Iranit, Mojtaba Khamenei, përmendet si ai që dihet se ka fjalën e fundit në të gjitha çështjet kryesore, por teksti nënvizon se ai nuk është parë në publik që nga emërimi i tij në fillim të marsit. Një zyrtar i lartë i qeverisë tha se negociatorët veprojnë nën “drejtimin” e Khameneit; megjithatë, ky zyrtar nuk ka precizuar në mënyrë të qartë për çfarë negociatash bëhet fjalë, edhe pse mesazhet e fundit që i atribuohen atij kanë përfshirë kritika ndaj SHBA-së.
Sipas materialit, në javët e fundit kanë fituar rëndësi më të madhe ekipi negociator, kryetari i parlamentit Mohammad Bagher Ghalibaf dhe zyrtarë të Ministrisë së Jashtme, si Abbas Araghchi. Ghalibaf përmendet veçanërisht për lidhjet e tij të thella me Trupat e Gardës Revolucionare Islamike të Iranit (IRGC).
Teksti thekson se ndikimi i IRGC shtrihet shumë përtej një roli ushtarak konvencional, veçanërisht gjatë periudhës së luftës. Megjithëse IRGC ka humbur disa zyrtarë të lartë ushtarakë, organizata vazhdon të veprojë si një qeveri paralele përtej administratës së presidentit të përmendur në tekst, Masoud Pezeshkian. Presidenti ka lëshuar deklarata publike, por teksti shënjon se ekzistojnë pikëpyetje për nivelin e vërtetë të pushtetit që ai mban.
Përmbledhtas, materiali paraqet një pasqyrë të përforcuar të rolit të strukturave ushtarake dhe politiko-diplomatike brenda Iranit, duke evidentuar figurat që po marrin rëndësi gjatë konfliktit dhe paqartësitë mbi prezencën publike dhe fuqinë e udhëheqësve kryesorë.
