Teksti denoncon zhurmën mediatike rreth procesit të ashtuquajtur “zgjedhjes” së kryetarit të PD, ku disa media glorifikojnë çdo kandidat pa dalluar midis së drejtës për të kandiduar dhe performancës reale. Autorit i duket se lidershipi i PD është i paralizuar nga frika se çdo kandidaturë mund ta rrezikojë pozicionin e doktor Sali Berishës, si pasojë e ngurtësimit të dinamikave brenda strukturave udhëheqëse, jo vetëm të kryetarit por edhe të kryesisë e deputetëve.
Sipas tekstit, baza partie, e pakënaqur me statusin e saj opozitar dhe me “deputetët pashallarë”, mund të votojë edhe për kandidatura proteste “prej kashte ose byku” thjesht për të sfiduar lidershipin; një kandidat i tillë mund të marrë deri rreth 30% të votave, gjë që do të detyronte përfaqësim të fraksioneve dhe rrezikonte fragmentimin e partisë. Autori i kritikonte fort lojërat manipuluese që ushqejnë opinionin publik dhe vë në pikëpyetje arsyet pse vetëm PD nuk mund të bëjë zgjedhje të brendshme, duke përmendur si krahasim PS që pohojë se ka përjashtuar postin e kryetarit nga procesi zgjedhor.
Teksti shtrihet më gjerë: autorit i duket se shoqëria shqiptare nuk ka kulturën e zgjedhjes, duke sjellë shembuj të partive të tjera dhe organizatave joqeveritare ku kryetarë qëndrojnë dekada, dhe thekson se udhëheqësi në Shqipëri riprodhon imazhin e prijësit. Si pasojë, klasa politike është e vjetër dhe e pasur në raport me qytetarët, sepse humbësit e zgjedhjeve rrallë pranojnë rezultatin.
Kritikohet gjithashtu se PD, duke refuzuar “koqen e ullirit” të propozuar, krijon një lloj gangrene: fjalët kundër PS nuk shoqërohen me kulturë, procedura dhe organizim të ndryshëm. Kandidaturat që shfaqen vijnë “nga askund”, shpesh jo nga elita e partisë, dhe mungesa e kandidaturave nga radhët e deputetëve e kryesisë tregohet si tregues i heshtjes së përfituesve të status quo-së. Problemi përfshin më shumë se Berishën: një lidership që pranon monopolizimin e privilegjeve. Për autorin, zgjedhja direkte e kryetarit nga baza nuk është mekanizëm demokratik por “logjikë e Fyhrerit” që anashkalon strukturat; më mirë të pranohet tradita dhe të mbyllet çështja sesa të futet partia në një proces shkatërrues.
