Letra e Grupit Koordinues të Protestës dërguar ambasadorëve perëndimorë kërkon “reformë” por, sipas tekstit, në praktikë kërkon kalimin e pushtetit tek një autoritet i pazgjedhur. Dokumenti i mbyll me pretendimin se shpreh “vullnetin e popullit sovran”, por autori vë në dyshim se këta nënshkrues kanë mandat për ta përfaqësuar popullin. Sovraniteti popullor, thuhet, nuk është atmosfera e sheshit por procedura e votës dhe e kutisë së votimit; një trup vetëshpallës nuk trashëgon vullnetin që nuk i është dhënë.
Autori pranon mangësitë e demokracisë shqiptare, por argumenton se ato duhet zgjidhur brenda institucioneve dhe përmes ligjit, jo duke ia dorëzuar pushtetin një trupi jo të zgjedhur. Letra krahasohet historikisht me gjuhën e Revolucionit Francez dhe me modelin e Drejtorisë franceze: propozimet e sotme, sipas artikullit, synojnë një qeveri njëvjeçare të papërcaktuar kushtetutshmërisht, që nuk ka bazë ligjore në Kushtetutën shqiptare. Kjo qeveri do të kishte mandat pa votë, do të anullonte zgjedhje të ardhshme dhe do të rishkruante rendin politik para se t’i rikthejë fjalën zgjedhësit.
Në kërkesat konkrete vërehen kontradikta: kërkohet “reformë tërësore kushtetuese” përmes referendumi, ndërkohë që Kushtetuta e vendit nuk e parashikon referendumin si rrugën kryesore të ndryshimit kushtetues; kërkohet shfuqizimi i kuadrit ligjor për Investimet Strategjike, zonat e mbrojtura dhe paketën e maleve, duke rrezikuar sigurinë juridike që tërheq kapitalin perëndimor; dhe propozohen “konsultime” me ekspertë jopartiakë për një “kontratë të re shoqërore”, që do të ishte hartuar nga një trup pa mandat demokratik.
Lëvizja e propozuar përshkruhet si zinxhir: kryeministri i zgjedhur dorëhiqet, pushteti kalon te një qeveri të pazgjedhur që rishkruan rregullat zgjedhore dhe pastaj organizon zgjedhjet. Kjo, thotë artikulli, do të prodhonte pushtet të palegjitimuar nga vota. Autori kritikon heshtjen apo ambivalencën e medias dhe intelektualëve dhe përfundon se sovrani ka adresën në kutinë e votimit, jo në ambasadat e huaja; pa votën, nënshkruesit nuk janë zëri i popullit por një grup që kërkon leje të jashtme për të qeverisur.
