Ngjarja që nxiti reagime ishte puthja e aktorit Robert Ndrenika ndaj Erion Veliajt në sallën e gjyqit, por autori përqendrohet më shumë te sjellja e policit që priti dhe vendosi të afërmit e Veliajt me përzemërsi dhe i sistemonte në karrige. Në rrjetet sociale dhe tek disa media profesionale u artikuluan sulme ndaj aktorit, u vlerësuan dhe u kritikuan rolet e tij, madje u lexuan ato si referenca politike. Autori shpreh mendimin se aktori nuk duhet gjykuar për profilin e personazheve që ka luajtur, pasi ai ekzekuton skenarin dhe nuk luan gjithmonë vetveten.
Teksti rikthen shembuj historikë të marrëdhënies mes publikush dhe aktorëve, ku në shekujt e mëparshëm publiku ngatërronte lojën me realitetin dhe i sulmonte aktorët për rolet negative. Përdoret analogjia me gazmoren që bëri portretizimin e Hitlerit si ilustrim të mosgjykimit të aktorit përmes rolit. Autori argumenton se fraza teatrale si “bëj burg për ty” janë pjesë e stolit të aktorit dhe metaforike, ndërsa vizita e Robertit tek një mik në një ditë të vështirë nuk është domosdoshmërisht aprovim i akuzave.
Rëndësia e çështjes ligjore theksohet: Erion Veliaj nuk është shpallur fajtor dhe drejtësia do të japë fjalën e saj. Autori saktëson se ai personalisht ka qenë kundër prishjes së godinës së Teatrit Kombëtar, por megjithatë vë në dukje se mungesa e përputhjes së mendimeve mes tij dhe Robertit nuk duhet të çojë në përbaltje personale. Ai thekson se vizita e Robertit reflektonte ruajtjen e miqësisë dhe mirënjohjes, që sipas tij sot është e rrallë.
Më kritikisht, autori e sheh sjelljen policore si simbol: një trajtim miqësor ndaj të akuzuarit që tregon një mosdistancim formal të institucioneve dhe një mbetje emotive e “tonë” ndaj personit të akuzuar. Kjo sjellje, thotë autori, ngjall asociime me praktikën e së kaluarës kur të dënuarit mbeteshin pjesë e partisë, dhe reflekton paradoxin politik: Veliaj shihet njëkohësisht si “y imi” dhe si i akuzuar.
