Truri nuk e përjeton realitetin ashtu si është në të vërtetë; ai krijon një version të tij që ne e quajmë “realitet”. Sipas neuroshkencëtarëve Anil Seth dhe Karl Friston, çdo gjë që shohim, dëgjojmë apo ndiejmë është një interpretim i trurit bazuar në informacionet shqisore; ngjyrat, tingujt dhe edhe kujtimet nuk janë kopje perfekte të botës, por ndërtime mendore.
Shkencëtarët përshkruajnë trurin si një parashikues që plotëson boshllëqet, krijon detaje të munguar dhe ndërton një perceptim të vazhdueshëm të botës përreth nesh. Kujtimet, madje, ndryshojnë sa herë që rikujtohen—një fenomen i dokumentuar edhe nga studiuesja Elizabeth Loftus, e njohur për kërkimet mbi kujtesën njerëzore. Përvoja jonë e jetës paraqitet si një interpretim i sofistikuar që truri prodhon çdo sekondë për t’i ndihmuar individët të kuptojnë dhe të lëvizin në mjedisin e tyre.
Dhimbja, sipas studiuesit Lorimer Moseley, nuk është thjesht një sinjal që vjen nga trupi; ajo është një mekanizëm mbrojtës i krijuar nga truri. Kështu, perceptimet tona të dhimbjes dhe të sigurisë janë rezultat i procesimeve komplekse cerebrale, jo vetëm të informacionit somatik.
Problemet me kujtesën dhe përqendrimin nuk shpjegohen gjithmonë vetëm nga stres, lodhje apo mungesë gjumi. Studimet e fundit tregojnë se edhe dhjami i grumbulluar në zonën e barkut mund të ndikojë drejtpërdrejt në shëndetin e trurit, sidomos me kalimin e viteve. Ekspertët dallojnë dy lloje dhjami abdominal: dhjamin nënlëkuror, i vendosur poshtë lëkurës, dhe dhjamin visceral, i vendosur më thellë rreth organeve të brendshme si mëlçia, pankreasi dhe zorrët. Dhjami visceral konsiderohet më i rrezikshmi; ai nuk funksionon vetëm si rezervë energjie, por sillet si një ind aktiv metabolik që lëshon substanca inflamatore. Këto substanca ndikojnë negativisht në enët e gjakut, në metabolizëm dhe në funksionimin e organeve, duke ndikuar kështu edhe te shëndeti kognitiv dhe performanca mendore.
