Pyetja në vepër është nëse zgjimi i hershëm e bën vërtetë një person më produktiv. Përshkrimi i situatës paraqet dy profile morgjesh: ata që përdorin butonin e shtyrjes së alarmit dhe ata që zgjohen menjëherë sapo bie sinjali i ngritjes. Nëse personi që lexon i bashkohet së pari, përshkrimi i tij është konkret: disa herë shtypet buttuni i shtyrjes, më pas ndihet vështirësi për t’u kthjellur dhe zgjimi i plotë vjen vetëm pas një filxhani kafeje. Kjo përvojë e hershme, por jo e menjëhershme, përshkruhet si e lidhur me varësinë ndaj kafesë për të arritur vigjilencën e nevojshme.
Nga ana tjetër, grupi i atyre që zgjohen menjëherë paraqitet me rutinë të disiplinuar dhe me sjellje që duken të koordinuara: të bien në gjumë pa vonesë me alarmin, të pijnë lëngje të freskëta, të ushtrojnë dhe të konsumojnë mëngjes para nisjes për në punë. Këta persona përshkruheshin në mënyrë që të krijojë një kontrast të fortë me grupin e parë: sjelljet e tyre duken kaq të ndryshme saqë njeriu që zë shtypjen e alarmit ose që ka nevojë për kafe për t’u kthjellur i percepton si të vijnë nga një planet tjetër.
Teksti nuk pretendon të japë shpjegime shkencore apo të analizojë shkakun e këtyre ndryshimeve, por shtron një vërejtje për ndarjen e përvojave dhe perceptimeve në orët e para të ditës. Ai evidencon se mënyra se si njerëzit hyjnë në ditë — menjëherë në veprim apo pas një periudhe shtyrjeje dhe ritualesh që përfshijnë kafenë — krijon një ndjesi relativisht të menjëhershme të ndryshimit në stilin e jetesës dhe në mënyrën se si të tjerët i vërejnë ata. Përmbledhja e imazhit krijon një tablo të thjeshtë të dy skenarëve të mëngjesit pa pretendime për përfundime mbi produktivitetin, duke lënë të hapur pyetjen kryesore: a bën vërtetë zgjimi i hershëm personin më produktiv?
