Humbja e rëndë në San Siro solli një kthim në realitet për Francën dhe trajnerin e ri Zinedine Zidane, që pësoi disfatën e parë në stolin kombëtares. Sulmi i yjeve, edhe pa Mbappé dhe Dembélé, nuk arriti të prodhonte rezultatet e pritura, ndërsa zëvendësimet e Zidane—Olise, Doué dhe Barcola—nuk bënë ndryshimin. Përkundrazi, ndeshjen e vendosi sulmuesi italian Pio Esposito, i vlerësuar maksimalisht edhe nga L’Équipe.
Mediat franceze përshkruan kolapsin si më shumë se mungesa individuale dhe probleme në mbrojtje. L’Équipe e përshkroi humbjen si një kalim nga një vizion premtues në një “apokalips”, dhe i dha Zidane notën 4, duke argumentuar se trajneri nuk ndërhyri me ndryshime kur rezultati ishte 2-1 dhe mbajti pritshmërinë që rezervistët të përmbysnin ndeshjen. Revista So Foot kishte krijuar një aureolë rreth tij duke e quajtur “Zizou-Krishti”, por gazeta sportive thekson se vendimet për aktivizim të trefishtë nuk ishin të suksesshme dhe u perceptuan si shenjë dorëzimi. Sipas L’Équipe, Zidane mund të kishte aktivizuar më herët Camavingan dhe të kishte vendosur Zaire-Emery në krahun e djathtë të mbrojtjes në vend të Malo Gustos.
Performanca e lojtarëve u vlerësua ndryshe: vlerësime pozitive për Da Cunha (7), Rabiot (5), Cherki (5) dhe Barcola (5), ndërsa Malo Gusto përjetoi një “kalvar”, me nota të ulëta (2 nga disa burime, 1.5 sipas Le Parisien). Le Monde dhe Le Figaro kritikuan repartin mbrojtës, duke e përshkruar si një “kantier të hapur”, dhe Le Figaro thekson se dëshira dhe bukuria e lojës nuk mjaftojnë pa konkretizim dhe realizëm.
Le Parisien përshkroi Italinë si të pamëshirshme dhe i atribuoi meritën Espositos, i përshkruar si një sulmues luftarak që mbron topin dhe shënon, duke i shkaktuar vështirësi Upamecanos dhe Jacquet. L’Équipe vuri në dukje stilin e tij të përqendruar dhe e krahason me profilin e sulmuesve të fortë, duke i dhënë Espositos notën 8. Përmbledhtas, artikujt francezë kritikojnë vendimet e trajnerit dhe dobësitë mbrojtëse, ndërsa nderojnë efektivitetin e sulmuesit italian.