Sot, më 27 tetor, u hapën qendrat e votimit në Izrael, në zgjedhjet që mund t’i japin fund sundimit dhjetëvjeçar të Benjamin Netanyahut, pa çuar domosdoshmërisht në një ndryshim qeverie. Izraelitët votojnë pas tre vjetësh lufte, operacionesh ushtarake të njëpasnjëshme dhe një krize të thellë të brendshme që nisi me sulmin e Hamasit më 7 tetor 2023. Sondazhet e fundit parazgjedhore i japin epërsinë ish-shefit të shtabit të Forcave të Mbrojtjes Izraelite, Gandhi Eisenkot, por kjo epërsi nuk garanton automatikisht aftësinë për të formuar një qeveri.
Netanyahu, edhe pse ka pësuar një rënie të ndjeshme, ruan një bazë të fortë elektorale dhe një rrjet aleancash politike që i mundësojnë të konkurrojë për të qëndruar në pushtet, madje edhe në rast se Likud nuk del partia kryesore. Ai kërkon një mandat tjetër dhe përballet me një kundërshtar që njeh mirë sistemin e sigurisë kombëtare. Eisenkot ka arritur të mbledhë një pjesë të konsiderueshme të votuesve që duan ndryshim në lidership pa një rishikim rrënjësor të strategjisë së sigurisë së vendit.
Ngritja e tij nuk pasqyron domosdoshmërisht një zhvendosje të përgjithshme të shoqërisë drejt së majtës; ajo pasqyron një përpjekje për një formë të ndryshme qeverisjeje me figura që vijnë nga e njëjta botë ushtarake dhe politike që ka formësuar politikën izraelite për dekada. Kjo shpjegon pse sondazhet tregojnë një skenar ku mund të ketë një fitues të mundshëm, por pa një rezultat të qartë qeveritar: partia e Eisenkotit mund të dalë e para, Likud mund të ruajë një bazë elektorale të qëndrueshme, por asnjëra nga kampet kryesore sipas shumicës së matjeve nuk ka 61 vendet e nevojshme për shumicën absolute në Knessetin me 120 anëtarë.
Për pasojë, Izraeli rrezikon të përballet me një bllokim politik të njohur, por në një kontekst me interesa rajonale dhe ndërkombëtare dukshëm më të mëdha.
