Historia paraqet shembuj të ndryshëm izolimesh kolektive: Murtaja e Zezë në shekullin XIV, kur qytete hynin në karantinë dhe kontakti u reduktua për frikën e infektimit — prej nga rrjedh edhe termi “karantinë” nga praktikat veneciane — dhe pandemia e gripit spanjoll, që solli mbyllje shkollash dhe teatresh por nuk u përjetua me të njëjtën vetëdije globale për shkak të mungesës së mediave ndërkombëtare. Izolimet janë edhe pasojë e luftërave; gjatë Luftës së Dytë Botërore qytete evropiane jetuan me shtetrrethy e ndërprerje të jetës normale. Në vendet komuniste të Europës Lindore, përfshirë Shqipërinë, izolimi mori dimension politik dhe psikologjik me kufij të mbyllur, kontroll informacioni dhe shkëputje nga bota.
Pandemia e COVID-19 dalloi sepse pothuajse i gjithë planeti përjetoi njëkohësisht të njëjtin ritëm ndalese: njerëzit fizikisht të izoluar por të lidhur virtualisht, qytetet e qeta dhe komunikimi digjital si mënyra kryesore e vazhdimit të jetës kulturore dhe sociale. Kjo krijoi një përvojë historike të re: një izolim global i përjetuar kolektivisht në kohë reale.
Dialogu mes Anri Salës dhe Alda Bardhylit gjatë pandemisë lidhet me idenë se arti dhe biseda intelektuale shpesh lindin në kohë ndërprerjeje historike, kur ndjen nevoja për kuptim, kujtesë dhe komunikim. Biseda kalon përtej diskutimeve mbi disiplinën artistike dhe shndërrohet në reflektim mbi lirinë, historinë dhe mënyrën se si shoqëria mëson të flasë me vetveten.
Në kontekstin shqiptar, ky libër merr peshë të veçantë: për dekada nën regjimin komunist dialogu i lirë mbi artin, filozofinë apo mendimin estetik ishte i kufizuar ose i pamundur; arti duhej të shërbente dhe ambiguiteti artistik konsiderohej rrezik. Prandaj çdo libër që ndërton shkëmbim të lirë idesh fiton dimension historik dhe emancipues. Dialogu i Salës dhe Bardhylit dëshmon se kultura shqiptare ka hyrë në një stad tjetër vetëdijeje, ku arti mund të ekzistojë përmes dyshimit, meditimit dhe interpretimit të hapur.
Figura e Anri Salës dhe veprat e tij përmenden si përfaqësues të një zëri artistik që, pa e përdorur Shqipërinë si folklor apo ekzotikë, transformon përvojën historike dhe psikologjike të vendit në reflektime bashkëkohore mbi kujtesën, pushtetin, tingullin, kohën dhe praninë njerëzore.
