Një tavolinë e mbushur me letra, libra, lapsa dhe objekte të ndryshme mund të duket si shenjë rrëmuje, por për disa njerëz kjo hapësirë reflekton mënyrën e tyre të të menduarit dhe të punuarit. Studimet mbi kreativitetin sugjerojnë se ambientet më pak të rregulluara mund të nxisin mënyra më të lira dhe të pazakonta të të menduarit, duke lehtësuar krijimin e lidhjeve të reja mes ideve dhe stimulimin e mendimit jashtë kornizave. Në këtë pikëpamje, rrëmujat e dukshme në tavolinë mund të jenë pjesë e një procesi krijues që nuk i nënshtrohet klisheve të organizimit tradicional.
Në disa raste, tavolina e çrregullt pasqyron një proces pune intensiv. Shënimet, skicat, librat dhe materialet e ndryshme mund të jenë elementë të një projekti në zhvillim dhe jo thjesht tregues të mungesës së organizimit. Këto objekte mund të shërbejnë si burim i ndërveprimit të ideve dhe si shenja që një punë po zhvillohet në mënyrë dinamike, me materiale të shpërndara ndërsa konceptet përpunohen e testohen.
Megjithatë, rrëmuja nuk përkthehet në mënyrë automatike në kreativitet. Për shumë njerëz, një hapësirë e pastër dhe e sistemuar ndihmon në përqendrim dhe e bën menaxhimin e detyrave më të lehtë. Për ta, organizimi është një ndihmë praktike e domosdoshme për të mbajtur procesin krijues nën kontroll, për të shmangur shpërqendrimet dhe për të rritur efikasitetin në punë. Kështu, strukturimi i hapësirës mund të jetë vetë një strategji krijuese.
Përfundimi i tekstit është se nuk është vetë tavolina që përcakton kreativitetin, por mënyra se si individi funksionon brenda asaj hapësire. Disa njerëz gjejnë te rrëmuja burim idesh dhe liri të mendimit, ndërsa të tjerë kërkojnë rregull për të arritur përqendrimin dhe produktivitetin. Në thelb, lidhja mes ambientit fizik dhe kreativitetit varet nga preferencat dhe mënyrat individuale të punës.
