Luciano Spalletti rrëfen përvojën e tij si trajner duke krahasuar mënyrën e të stërviturit në klubet ku ka punuar: te Roma stërvitet për një tifozeri, te Napoli për një qytet, te Interi për një traditë, te Kombëtarja për një popull, ndërsa te Juventusi thekson rëndësinë e mentalitetit dhe historisë së klubit. Ai thotë se ndjen gëzim, krenari dhe përgjegjësi te Juventusi dhe se e pranoi projektin sezonin e kaluar për besimin te skuadra, te vetja dhe te historia e klubit.
Për sezonin e ri ai vëren se klubi po kalon një moment ndryshimesh, sidomos te drejtuesit e rinj, por thekson se pronarët kanë mbetur të njëjtë, çka e sheh si një gjë pozitive. Ai përmend thjeshtësinë e kontaktit me John Elkann dhe vlerëson rritjen e kapitalit për 250 milionë euro, që sipas tij tregon përkushtimin e familjes ndaj Juventusit dhe rrit presionin dhe përgjegjësinë. Humbja ndaj Sassuolos e ka prekur, por Spalletti deklaron se skuadra është në rrugën e duhur dhe se ka elementë për të shfaqur sërish ritmin dhe lojën e treguar vitin e kaluar.
Trajneri kujton futbollistët me të cilët ka punuar dhe emërton disa prej tyre si shembuj të ndikimit të tij: Pizarro te Udine, Lobotka dhe Kvaratskhelia te Napoli, Salah te Roma dhe Cancelo te Inter. Ai pranon se nuk e vlerësoi sa duhet Ounasin te Napoli. Për Dusan Vlahovic thotë se duhet të gjejë një ekuilibër personal për të shprehur maksimalisht vlerën e tij, pasi vetë ia komplikon situatën kur jep shtysë tepër ose kur nuk i jep ritmin e duhur.
Spalletti e vlerëson lart Kenan Yildiz: sipas tij çdo manovër e tij është shfaqje mjeshtërie dhe zgjuarsie, ka fantazi të madhe dhe kërkon shpesh të qëndrojë jashtë kohës dhe rregullave të manovrës; duhet të luajë më shumë për të arritur nivelin e plotë. Ai e përshkruan Yildizin si një lider që nuk ka nevojë domosdoshmërisht të mbajë fjalime para skuadrës.
Në lidhje me të ardhmen, Spalletti thotë se studion kolegët e tij dhe se, pasi ta mbyll këtë etapë, do të shkojë të bëjë trajner në Kategorinë e Parë.
