Dialogu absurd që hap shkrimin, i ngjashëm me “I huaji” të Camus-it, shërben si hyrje për paradoksin institucional: Erion Veliaj është në burg, por juridikisht vazhdon të jetë Kryetar i Bashkisë së Tiranës. Artikulli thekson se nuk është çështje e pafajësisë apo fajësisë së tij — këtë duhet ta vendosë gjykata pas provimit të akuzave — por shqetësimi mbi mënyrën si funksionon paraburgimi: si masë sigurimi, jo si dënim, ai nuk duhet të kthehet në ndëshkim paraprak publik apo politik.
Rilindet një parim i thjeshtë i drejtësisë: njeriu konsiderohet i pafajshëm derisa fajësia të provohet. Megjithatë, përshkruhet një praktikë e kundërt ku fillimisht vihet në burg, e më pas kërkohen provat, duke rikthyer kujtime nga e kaluara kur hetuesia duhej të provonte “çfarë ke bërë” pasi partia “e di që je armik”. Sot institucionet, ligjet dhe drejtësia janë të tjera, dhe për këtë arsye duhet të zbatohet standardi më i lartë: prokuroria heton dhe akuzon, mbrojtja kundërshton, gjykata vendos. Askush nuk duhet të dënohet paraprakisht nga masa e sigurimit.
Paradoxin e thellon vendimi i Gjykatës Kushtetuese që vazhdon ta njohë Veliajn si kryetar, pa e kthyer fizikisht në detyrë. Nga kjo lindin pyetje praktike: si funksionon administrimi i bashkisë kur kryetari i njohur shtetërisht është në paraburgim? A duhet të zhvillohen mbledhjet e Këshillit Bashkiak në paraburgim? Si do t’i dorëzohen firmat dhe dokumentet? A do të kërkohet leje nga Drejtoria e Burgjeve për takimet me qytetarët?
Autori vë në pikëpyetje mundësinë që paraburgimi të shndërrohet në dënim politik, administrativ dhe publik para vendimit përfundimtar të gjykatës. Nëse Veliaj ka kryer veprat e akuzuara, prokuroria dhe gjykata duhet ta verifikojnë dhe gjykojnë sipas ligjit, pa privilegje por edhe pa standarde të ndryshme për persona të veçantë. Shteti i së drejtës provohet kur garanton të drejtat edhe për të akuzuarit. Si humori, si serioziteti përfundojnë me pyetjen ironike: nëse Kushtetuta e njeh Veliajn si kryetar, kush do t’ia çojë vulën e Bashkisë në qeli? Artikulli sugjeron, me ironi, që Kushtetuta të kishte parashikuar një zyrë në burg me staf të caktuar për të ushtruar kompetencat e tij.
