‘Ka qenë gjithmonë një figurë e njohur në Tiranë, si vajza me dritë që ti e kishe si shembull’. Kështu e kujton aktorja Ema Andrea Rezana Çelikun, artisten e kinematografisë dhe televizionit shqiptar, që nda nga jeta dy ditë më parë. Aktoret ishin shumë të reja kur u takuan në sheshxhirimet e filmit “Një vajzë dhe një djalë”, në vitin 1990; përkushtimi dhe profesionalizmi me të cilin Rezana Çeliku i dha jetë rolit të një centralisteje u bë frymëzim për Ema Andrean.
Ema Andrea rrëfen se kur Rezi vinte, “gjërat lëviznin, merrnin një lloj drite, ishin më të komunikueshme”, dhe se e ka vëzhguar e ka marrë shembull prej saj. Personazhi që Çeliku pranoi përfshihej në një lidhje me një djalë më të ri në moshë dhe u konsiderua për kohën një rol i guximshëm, duke ngjallur diskutime. Ky ishte roli i saj i fundit në kinematografi dhe, sipas Andreas, paragjykimet që e ndoqën mund të kenë ndikuar në vendimin e saj për t’u tërhequr, së bashku me ndryshimet që pësoi kinemaja pas viteve ’90.
Pas largimit nga aktrimi dhe nga puna si mësuese në fshatrat e Tiranës, Çeliku u diplomua në Ekonomi dhe Juridik dhe vijoi karrierën në administratën publike. Për vite me radhë ajo punoi në Drejtorinë për Marrëdhëniet me Publikun në Bashkinë e Tiranës. Kur Ema Andrea takonte Rezin në institucionet ku ajo punonte, e përshkruan si “të njëjtën Rez, me dritë, me jetë, me dashuri dhe përkushtim” dhe thotë se e ka parë të bëjë “akte heroike të heshtura”.
Artistja ndërroi jetë në moshën 66-vjeçare pasi humbi betejën me sëmundjen. Ata që e njohën dhe e deshën krijimtarinë e saj do ta mbajnë gjatë në kujtesë.
