Më 22 gusht 1953 u mbyll përfundimisht kolonia penale franceze e njohur si Ishulli i Djallit, një nga burgjet më famëkeqe në historinë botërore. E vendosur pranë brigjeve të Guianës Franceze, kolonia funksionoi nga 1852 dhe për dekada priti mijëra të dënuar, të cilët përballuan klimë tropikale, sëmundje, punë të detyruar dhe kushte të rënda jetese. Në periudhat më të këqija, shkalla e vdekshmërisë raportohet se arriti deri në 75%.
Ishulli është shkëmbor, rreth shtatë milje larg bregut, me gjatësi rreth 1.2 km, gjerësi maksimale 400 m dhe lartësi rreth 130 m. Rrymat e forta detare dhe rreziqet e oqeanit e bënë arratisjen tejet të vështirë. Sistemi penal përfshinte gjithashtu disa pika të Ishujve të Shpëtimit dhe territorin kontinental të Guianës Franceze: Île Royale shërbente si qendër për popullsinë e përgjithshme të burgut, Saint-Joseph për izolim më të rreptë, ndërsa vetë Ishulli i Djallit u përdor kryesisht për të burgosur politikë.
Që nga mesi i shekullit XIX, gjatë mbretërimit të Napoleonit III, ishujt u transformuan në një sistem të ashpër pune të detyruar. Dhuna mes të burgosurve, sëmundjet tropikale dhe kushtet e këqija të jetesës sollën shumë viktima, duke shkaktuar reagime dhe thirrje për reforma në Francë. Pjesë të kompleksit përdoreshin edhe për karantinë dhe si koloni për të sëmurët me lebër. Një eksperiment i pazakontë në mesin e shekullit XIX dërgoi 15 kurtizane nën mbrojtjen e murgjve për të nxitur krijimin e familjeve; plani dështoi, konflikte u rritën dhe shpërtheu një epidemi sifilizi.
Mes emrave të njohur është Alfred Dreyfus, i transferuar më 13 prill 1895, i cili kaloi rreth katër vite në izolim dhe shndërroi çështjen e tij në një skandal që nxori në pah antisemitizmin dhe problemet institucionale. Disa të burgosur arratisën, si anarkisti Clément Duval në 1901, dhe më vonë u bë e njohur saga e Henri Charrière “Papillon”, për të cilën saktësia u vlerësua më pas si e diskutueshme. Në 1938 Franca ndaloi transferimin e të burgosurve të rinj dhe procesi i mbylljes përfundoi në 1953. Në 1965 ishujt iu transferuan Qendrës Hapësinore të Guianës. Sot, ndërtesat historike janë restauruar dhe ishulli vizitohet nga dhjetëra mijëra turistë; 73 vjet pas mbylljes, ai vazhdon të jetë vend ku bashkohen historia reale dhe legjenda.
