Duke pirë kafe te Toni, pronari i një hoteli me 50 dhoma në Golem, autori vëzhgon se në një ditë me 34 gradë në holl hynin dhe dilnin kryesisht turistë polakë dhe rumunë, të cilët sillnin qese të mëdha me ushqime – fruta, perime dhe ushqime të gatshme – dhe ngjiteshin në dhoma pa përdorur restorantin e hotelit. Toni shprehet i dëshpëruar që për tre muaj kishte paguar kuzhinierët pa i shfrytëzuar, sepse turistët e huaj nuk hynin në restorant, dhe sipas tij asnjë nga këta turistë nuk kthehej në Shqipëri.
Autori lidh këtë përvojë me historinë e gjatë të besnikërisë së turistëve nga Kosova, të cilët sipas tij qëndruan me bregdetin shqiptar pavarësisht se shpesh u nënçmuan, u mashtruan për çmimet, nuk u ofruan shërbimet e duhura dhe u injoruan. Ai rendit disa aspekte të kësaj besnikërie: kosovarët nuk e braktisën Shqipërinë kur u trajtuan keq, u rikthyen megjithë mangësitë në shërbime dhe vazhduan të vinin edhe kur shtete të tjera si Mali i Zi apo Kroacia ofronin cilësi dhe çmime më të mira.
Sipas tekstit, sot turistët e huaj nuk rikthehen për herë të dytë, ndërsa qindra mijëra shqiptarë nga Kosova dhe Maqedonia kanë blerë shtëpi në bregdet dhe kanë hapur biznese atje. Autori propozon që, pas tre dekadash, Shqipëria duhet t’i kërkojë falje Kosovës për keqpritjen në bregdet dhe të rivlerësojë kontributin e tyre. Ai argumenton se kosovarët njihnin biznesin dhe shërbimin më mirë se shqiptarët e Shqipërisë dhe sjell si shembull kohën kur ata udhëtonin pa viza në Perëndim, ndërsa shqiptarët kishin kufizime.
Si masë politike e simbolike, artikulli propozon shpalljen e “turizmit patriotik” si prioritet kombëtar dhe dhënien e një karte jeshile për lehtësira në turizmin shqiptar për 10 milionë shqiptarë nga diaspora, Kosova, Maqedonia dhe trevat e tjera. Teksti përfundon me përfundimin se Shqipëria i ka shumë borxhe turistëve nga Kosova dhe se, edhe nëse turistët e huaj largohen, kosovarët do të mbeten një mbështetje për turizmin shqiptar.
