Protestat masive, të zhvilluara prej më shumë se dy javësh, kanë tronditur politikën, qeverisjen, opinionin publik dhe institucionet, duke nxjerrë në pah mungesën e besimit ndaj përfaqësuesve të qytetarëve. Ato tregojnë energji të madhe të pjesëmarrësve, por njëkohësisht kanë krijuar një “normalitet në anormalitet”, ku jeta e përditshme duket se vazhdon edhe pse bulevarde e sheshe tronditen nga thirrjet dhe marshimet.
Nga analiza e situatës politike paraqiten disa skenarë të mundshëm. Skenari i parë parashikon zgjerimin dhe radikalizimin e protestës deri në presion që detyron shumicën socialiste të ndryshojë qeverinë dhe kryeministrin, një rezultat që kundërshtohet nga vështirësia e lidershipit brenda shumicës për t’u dorëzuar. Skenari i dytë parashikon vazhdimin e protestës pa kristalizim politik ose formim partie, që çon në rutinizim dhe zbehje të saj; edhe ky version kontestohet nga qëllimet e deklaruara të organizatorëve. Skenari i tretë supozon shpërndarjen e Kuvendit dhe shpalljen e zgjedhjeve të parakohshme nga Edi Rama për t’i fituar ato, por kjo nuk konsiderohet prioritet nga qeveria dhe deputetët frikësohen të rrezikojnë mandate e privilegje. Skenari i katërt parashikon deputetë që largohen nga shumica për të detyruar krijimin e një qeverie teknike dhe më pas zgjedhje, por kundërshtohet nga varësia e deputetëve ndaj lidershipit partiak.
Skenari i pestë parashikon strukturimin politik të protestuesve dhe krijimin e partive që kërkojnë zgjedhje brenda muajsh; kundërshtimi është fragmentimi i mundshëm dhe dobësimi i energjisë. Skenari i gjashtë parashikon anulimin e projektit të Zvërnecit si përgjigje ndaj presionit nga BE ose financuesit, por qeveria heziton për shkak të kostove financiare dhe besueshmërisë. Skenari i shtatë përfshin ndërhyrje më direkte ndërkombëtare, që edhe ajo shihet si e papërshtatshme sepse mund të perceptohet negativisht nga opinioni publik.
Përfundimisht, situata përshkruhet si një ekuilibër i paqëndrueshëm: protesta ka energji dhe iniciativë në sheshe, por vështirësi për tu strukturuar politikisht; opozita ka zë brenda sistemit por nuk ka mbështetjen e protestuesve; qeveria ka pësuar goditje në opinion, por ruan përparësi në sistem, mbështetje ndërkombëtare dhe nga grupet e biznesit. Sa do të zgjasë ky ekuilibër mbetet e paqartë.
