Gërmimet në bazilikën paleokristiane të Elbasanit kanë nxjerrë në dritë një mozaik të ri dhe elementë të tjerë që pasqyrojnë faza të ndryshme të ndërtimit dhe rindërtimit të monumentit. Sondazhet arkeologjike kanë identifikuar se kisha ka pësuar të paktën dy rindërtime madhore, secila me një nivel të lartë arkitekturor dhe artistik, gjatë të cilave janë vendosur mozaikë të rinj dhe janë kryer modifikime strukturore. Këto ndërhyrje dëshmojnë për një evolucion kompleks të ndërrimeve në strukturë dhe estetikë, sipas gjetjeve të sezonit të ri të punimeve.
Që në javën e parë të sezonit aktual, arkeologët kanë evidentuar elementë të rinj me rëndësi shkencore, të cilët plotësojnë njohuritë mbi zhvillimin historik të monumentit. Këto zbulime ndihmojnë në kuptimin më të plotë të evolucionit të bazilikës gjatë shekujve V-VI, periudhë kyçe për transformimet ndërtimore dhe artistike të vendit. Përveç aspektit arkitekturor, materialet e nxjerra dhe kontekstet e ndërtimit ofrojnë të dhëna edhe mbi zhvillimin ekonomik, kulturor dhe shoqëror të qytetit antik të Scampis, duke ndriçuar marrëdhëniet midis hapësirës sakrale dhe komunitetit përreth.
Bazilika paleokristiane u zbulua rreth dy dekada më parë, dhe që atëherë çdo sezon gërmimesh ka sjellë detaje të reja që pasurojnë kronologjinë dhe interpretimin e vendndodhjes. Megjithatë, ndonëse zbulimet janë të shumta dhe me interes shkencor, vendi mbetet i mbuluar dhe i pakthyeshëm për vizitorët e interesuar. Arsyeja kryesore është nevoja për financim shtesë, i domosdoshëm për të bërë bazilikën të shikueshme dhe të arritshme pa e dëmtuar atë. Pa këto burime, ndërhyrjet për konservimin dhe përgatitjen e monumentit për turizëm nuk mund të realizohen në mënyrë të sigurt.
Gjetjet e fundit tregojnë rëndësinë e vazhdimit të punimeve arkeologjike dhe të investimeve në ruajtjen e sitit, si dhe nevojën për planifikim që të lejojë prezantimin publik të monumentit pa rrezikuar integritetin e tij.
