Lautaro Martinez rrëfen rrugën nga fëmijëria e vështirë në Bahia Blanca deri tek suksesi te Interi, pas triumfeve në Serie A dhe Coppa Italia. Ai thotë se nuk bëri ndonjë dhuratë për trofetë, sepse dhurata për të është objektivi i radhës — me synim edhe Botërorin. Prindërit morën pjesë në festimet, por nuk do të mund të vijnë në Botëror për shkak të punës. Një mesazh i veçantë erdhi nga gjyshja Olha, të cilën ia dedikon një nga golat.
Lautaro tregon për kushtet e vështira ekonomike në familje: babai ishte fillimisht futbollist, pastaj mekanik avioni, më pas infermier për të moshuarit; nëna punonte si shërbyese. Si familje prej tre fëmijësh hasën periudha pa para, hera-herës edhe pa mundësi për të paguar qiranë, dhe jetuan për tre vjet në shtëpinë e një miku, duke paguar vetëm pak për energjinë. Megjithatë ai ruan kujtime të lumtura dhe thotë se prindërit ia transmetuan përulësinë dhe respektin që tani ua mëson fëmijëve të tij.
Futbolli hyri në jetën e tij përmes babait; ai qëndronte në dhomën e zhveshjes për t’u dëgjuar diskutimet e kapitenit, që ishte i ati. Filloi të luante edhe basketboll, por në moshën 15-vjeçare u transferua te Racing dhe duhej të zgjidhte sportin. Transferimi 600 km larg shtëpisë ishte i vështirë, por mbështetja e babait e ndihmoi të rezistojë.
Te Interi, Lautaro ndjen se ka gjetur shtëpinë: familja është e vendosur, fëmijët shkojnë në shkollë, kanë biznes (restorant) dhe ai do të dëshironte të mbyllte karrierën aty, për sa kohë nuk e përzënë. Ai është i treti në renditjen e shënuesve të Interit dhe nuk i përqendrohet statistikave, edhe pse do të ishte bukur të kalonte legjendën Meazza. Për kapitenin thotë se duhet personalitet, shembull dhe grup; Interi ka mentalitet fitues.
Lautaro pranon se ka kaluar periudha të vështira psikologjike; terapia dhe puna me psikologun e klubit e ndihmuan, sidomos para lindjes së vajzës dhe gjatë një dëmtimi 46-ditor. Ai pranon se pas humbjes në finalen e Ligës së Kampioneve dhe Botërorit të Klubeve pati momente të vështira dhe se reagimi publik pas eliminimit nga Fluminense shkaktoi zhurmë. Për trajnerin e ri Chivu shpreh besim, ndërsa eliminimin nga Bodo e sheh si njollë. Partneriteti me Marcus funksionon mirë; për qendërsulmuesin më të mirë thotë se është Harry Kane. Për të ardhmen, dëshiron të kujtohet si dikush që ka dhënë gjithnjë maksimumin, por shprehet se pas largimit nga futbolli nuk do të qëndroj në atë botë.
