Autori propozon një “metodë praktike” për ta barazuar gjuhën shqipe me atë maqedonase: të veprohet si maqedonasit, që sipas tij nuk mësojnë dhe nuk flasin shqipen. Si pasojë, sugjerohet që të kemi institucione ku qytetarët maqedonas të shërbehen me përkthyes në gjuhën e tyre, ndërsa shqiptarët të përdorin përkthyes në gjuhën e tyre kur të shkojnë tek institucionet maqedonase. Kjo zgjidhje paraqitet si një mënyrë simbolike për të arritur një barazi të imponuar në praktikat administrative dhe gjuhësore.
Në vijim, autori shtron idenë se vetëm një “gjuhë” e tillë do t’u ishte e qartë atyre që “e pëlqejnë vetëm shqiptarin e vdekur” dhe që nuk dëshirojnë një Maqedoni ku të flitet edhe shqip. Ky formulim synon të përshkruajë një kategori njerëzish që kundërshtojnë pranimin e veçorive etnike dhe gjuhësore shqiptare në hapësirën shtetërore.
Autor i drejton edhe një mesazh qarqeve antishqiptare maqedonase, duke theksuar se mirësia për t’u njohur shqiptarëve me të gjitha tiparet etnike dhe gjuhësore nuk duhet interpretuar si dobësi apo nënshtrim përballë forcës maqedonase. Kjo qëndrim prezantohet si një përgjigje ndaj asaj që shihet si keqkuptim i shpërndarë në opinion dhe politikë.
Ndërkaq, pranohet gjithashtu se sunduesit maqedonas sillen me përbuzje ndaj shqiptarëve të këtushëm. Si shkak për këtë përbuzje përmendet sjellja e disa bashkëpunëtorëve të brendshëm, të cilët autori i përshkruan si “vasalë të VLEN-it” që bëjnë politikë “me pantallona nëpër këmbë”. Ky pasazh përdor një gjuhë figurative për të kritikuar sjelljet e atyre që, sipas autorit, përfitojnë nga situata dhe kontribuojnë në marginalizimin e shqiptarit.
Teksti përmbyllet pa propozime shtesë konkrete, duke e lënë idenë e barazimit gjuhësor në një sferë të diskutimit simbolik dhe kritik ndaj qasjeve politike dhe shoqërore që lidhen me marrëdhëniet ndërmjet komuniteteve shqip- dhe maqedonase.
