Ish-kryetari i Kuvendit, Servet Pëllumbi, u përcoll me ceremoni shtetërore në banesën e fundit në moshën 89 vjeçare. Në ceremoninë e lamtumirës u bënë bashkë përfaqësues të së majtës dhe të së djathtës, si shprehje respekti për figurën e tij si profesor i socialistëve, themelues i Partisë Socialiste dhe një prej personaliteteve me integritet në politikën shqiptare.
Hamdi Jupe, bashkëpunëtor i ngushtë dhe mik i Pëllumbit, kujton njohjen e tyre të parë në verën e 1981, kur Pëllumbi ishte rreth 45 vjeç, i kthyer nga studimet në San Petërburg dhe me profil të njohur intelektual. Jupe rrëfen gjithashtu një episod nga viti 1990, kur në redaksinë e gazetës “Zëri i popullit” ishte organizuar një bisedë mbi nevojën e debatit në shoqëri. Pëllumbi, i ftuar, refuzoi të merrte pjesë, duke shpjeguar se kishte humbur orë mësimi; më vonë u mësua se shkak ishte reagimi i Ramiz Alisë ndaj një letre që Pëllumbi i kishte dërguar, ku kërkonte reforma demokratike dhe pranimin e pluralizmit politik. Kjo letër kishte shkaktuar zemërim te Alia dhe ishte arsyeja e pezmit ndaj pjesëmarrjes në aktivitetin e gazetës.
Pëllumbi edhe pas traumave familjare nga vitet e fundit të diktaturës—kur vëllai i tij u burgos si “armik i popullit”—zgjodhi të qëndrojë me të majtën dhe të angazhohej në reformimin e saj brenda pluralizmit të ri politik. Si intelektual dhe ideolog, ai përcaktoi orientimin teorik të Partisë Socialiste, foli në Kongresin e Dhjetë të Partisë së Punës kur u themelua PS-ja dhe u përfshi në ndërtimin praktik të forcës së re politike. Fatos Nano e përfshiu mes bashkëpunëtorëve të tij të afërt, dhe Pëllumbi udhëhoqi përpjekjet për shkëputjen përfundimtare nga e kaluara komuniste, veçanërisht në vjeshtën e 1991, me Aktivin Kombëtar të Partisë.
Pas humbjes së PS-së në zgjedhjet parlamentare të 22 marsit 1992 (rreth 26%), Pëllumbi kundërshtoi dorëheqjen e kryetarit Nano, duke argumentuar se largimi i tij do të ishte i dëmshëm për partinë në atë fazë. Fjalimi i tij qetësoi situatën dhe ndihmoi që Nano të mbetej në krye, duke shmangur pasoja të mëtejshme dhe duke ruajtur stabilitetin e partisë në periudhën e vështirë pas humbjes.
