Nora Malaj shprehu shqetësim për nivelin e edukimit të shoqërisë, duke treguar se kur mori vesh ngjarjen “i ngeci buka në fyt”. Ajo përshkroi pamjen pas ngjarjes si “një top, dëshirat e fëmijëve, një kaos total, disa rrugë të prishura, një makinë mbi trotuar dhe vdekja” dhe theksoi tronditjen që sjell humbja e jetës, veçanërisht kur bëhet fjalë për fëmijët dhe për njohjen e zonës ku ka ndodhur. Malaj përmendi se të ardhurit pas viteve ’90 kishin shpresuar për një jetë më të mirë, por u përballën papritur me situata ku “vdekja merr 2 dhe të tretin e ka vendosur në atë dramë të madhe”, duke theksuar se njeriu shpesh nuk gjen dot forcën për t’u përballur me pasojat.
Ajo kërkoi të përcaktojë përgjegjësinë: “Po kush e ka bërë gjëmën? E ka bërë ai njeriu që ti e ndesh në të përditshmen tënde.” Malaj i referohet këtij individi si “bisha”, një figurë e njohur dhe e frikshme brenda komunitetit, të cilën sipas saj njerëzit e trajtojnë si të paprekshme. Kjo, thotë ajo, përbën një vetëglorifikim që lind tragjedinë kombëtare.
Pedagogia vuri në dukje se dështimet institucionale evidentohen edhe në infrastrukturë dhe jetën publike: “Nëse do të shohësh si funksionon një shtet, shih si ecin makinat në rrugë.” Pavarësisht se, sipas saj, “u bënë 36 vite që po flasim për edukim”, në mes të Durrësit mungojnë trotuaret, qendrat sportive dhe vendet për të luajtur fëmijët; dhe betoni nuk mund të zëvendësojë hapësirat e duhura për lojë. Ajo përshkroi situata ku qytetarët me makina të fuqishme shkaktojnë vdekje dhe largohen nga vendi i ngjarjes pa ndalur, duke u ndjerë se liria personale duhet të përfundojë atje ku nis liria e tjetrit: “Liria jote mbaron atje ku fillon liria e tjetrit.”
Malaj përfundoi duke theksuar përpjekjet për të rregulluar shoqërinë, por edhe ndjeshmërinë e mprehur ndaj tragjedive që përsëriten: “Një herë në dy ditë në media dalim dhe flasim për ngjarje tragjike. Lajmi ynë është o vdekje o trishtim.”
