Në sheshin e madh të Shkodrës, mes atmosferës festive, bie në sy një vajzë australiane, Viktoria Soltoggio, e cila është bërë pjesë e kulturës lokale përmes gatimit të petullave tradicionale shqiptare. Ajo ka udhëtuar mijëra kilometra nga Australia për t’i shërbyer këtë specialitet qytetarëve të Shkodrës.
Viktoria tregon se e ka mësuar gatimin e petullave brenda një ditë. Ajo përgatit brumin një natë përpara dhe një herë të zgjuar shtrinë dhe e gatim në tigan. Megjithëse fillimisht erdhi si turiste, ajo tashmë ka krijuar lidhje të thella me banorët e qytetit, përfshirë një të dashur shkodran dhe një grup të gjerë miqsh.
Viktoria shprehet se është duke shijuar jetën dhe kulturën shqiptare, megjithëse fokusimi i saj kryesor mbetet gatimi. Ajo përmend se ka marrë komplimente për punën e saj, por ndikon për ata që thonë se ka ardhur nga Australia vetëm për të gatuar petullat.
Përveç kujtimeve nga gatimi, Viktoria gjithashtu ndan impresione mbi ambientin festiv të Shkodrës. Ajo e përshkruan atmosferën si të pabesueshme dhe fantastike, duke e cilësuar si diçka krejt të ndryshme nga çfarë ka përjetuar më parë. Gjatë këtij dimri, ajo feston Krishtlindjet për herë të parë, një eksperiencë që për të është e ngrohtë dhe e çmendur njëkohësisht.
Viktoria shpreh dashurinë e saj për këtë periudhë festive dhe nënvizon se tani ndjehet si në shtëpi, pavarësisht distancës nga vendlindja e saj. Ajo kërkon që shqiptarët të vazhdojnë të festojnë së bashku, duke e bërë atë pjesë të atmosferës së gëzimit dhe bashkëjetesës që karakterizon Shkodrën.
Kjo përvojë e Viktorias është një ilustrim i shkëlqyer i mënyrës se si kultura dhe traditat mund të bashkohen përmes gatimit dhe festave, duke krijuar lidhje të reja dhe të përzemërta mes njerëzve nga kultura të ndryshme.
