Në Serbi, tensionet mes grupeve pro- dhe kundër-qeveritare janë rritur ndjeshëm, duke arritur një kulm të ri gjatë protestave. Andrei Vuçiç, vëllai i presidentit të Serbisë, Aleksandar Vuçiç, u angazhua personalisht në protestat ndaj studentëve, të cilët përpiqen të shprehin pakënaqësinë e tyre ndaj qeverisë. Kjo ishte një shenjë se pushteti ishte në gjendje të protestonte. Gjatë këtyre ngjarjeve, përkrahësit e Andrei Vuçiçit fyen protestuesit duke i quajtur “ustashë”, ndërsa protestuesit e etiketuan presidentin si “Aco Šiptare”, duke nënkuptuar një identitet të përndritur.
Konfrontimi ndodh në një kontekst të ri shoqëror, ku përmendja e termave si “šiptar” dhe “ustash” ka një kuptim të thellë historik dhe sociologjik. Këto terma nuk janë thjesht ofendime, por pjesë e një strategjie të dehumanizimit që i hap dritën arsyetimit të dhunës. Kur dikush quhet “šiptar”, kjo implikon se ata janë të huaj dhe të inferiores në rangun social, duke justifikuar dhunën ndaj tyre. Po ashtu, termi “ustash” i referohet atyre që nuk e mbështesin politikat nacionaliste, duke i vendosur ata në një pozicion të ngjashëm me armiqtë në luftat e kaluara.
Serbia, duke mos përballur me të kaluarën e saj të dhunshme, po shkon drejt një fryme të re të polarizimit brenda vendit. Pas luftërave të 90-ës, diskursi ka evoluar për të justifikuar dhunën ndaj kundërshtarëve politikë. Sot, kjo ndarje shfaqet qartë ndërmjet grupeve të rinjve që konkurrojnë për mbështetje dhe fatkeqësisht, të rinjtë e sotëm në Serbi po rrisin tensionet brenda një konteksti të ri, duke mos u mësuar nga gabimet e së kaluarës.
Përballë një botë që shpreson se Serbia do të përparojë drejt demokracisë dhe liberalizmit, duket se vendi rishkruan narrativën e tij historike në vend të përballjes me të, duke aluduar në një krizë që po e gërryen atë nga brenda, ndërsa shtrembëron të kaluarën për t’i dhënë të drejtë Idelogjive të sotme nacionaliste.
