Dosja e SPAK për Monika Kryemadhin nxjerr në pah një panoramë tronditëse të një korrupsioni të shtrirë, ku emri i biznesmenit Samir Mane del në qendër të komunikimeve, favoreve dhe “dhuratave” luksoze. Dhe megjithatë, pyetja që po zien në opinion publik është e thjeshtë dhe therëse: pse Samir Mane nuk arrestohet?
Sipas provave të radhitura nga SPAK, ekzistojnë dyshime për një marrëdhënie korruptive mes Manes dhe Monika Kryemadhit, e lidhur drejtpërdrejt me përfitimin e një vile në Rolling Hills me vlerë rreth 800 mijë euro, pas ndryshimeve të ligjit për minierat sipas kërkesave të interesit të Manes. Dosja përmend se biznesmeni është pyetur disa herë nga SPAK, por nuk hetohet aktualisht, pasi vepra penale pretendohet se është parashkruar. Këtu nis absurdi.
Në dosje janë komunikime konkrete, të ruajtura siç janë, mes Monika Kryemadhit dhe Samir Manes. Fillimisht diskutohet për një apartament te “Ambasadori”, por më pas preferohet vilë, sepse “aty ka shumë njerëz dhe Iliri nuk është i qetë, më mirë te vilat”. Mane i shkruan Kryemadhit: “kur ta duash, dhe kur të duash”. Në një tjetër mesazh: “Ku ta duash dhe si ta duash”. Këto nuk janë interpretime politike – janë mesazhe të cituara në dosje.
Edhe kur Meta heq dorë nga vila pasi mëson se ambasadori grek Oktapodas është në dijeni të “dhuratës”, punimet vijojnë për muaj të tërë, përfshirë kërkesën për instalimin e një “sauna”. A janë këto thjesht koincidenca?
Ndërkohë, Samir Mane i mohon SPAK-ut marrëdhënien me Kryemadhin, duke deklaruar se “nuk u ka kërkuar asnjë lloj ndihme” dhe se komunikimet për ligjin e minierave i ka bërë si anëtar i shoqatës përkatëse, pa efekt financiar. Por dosja e SPAK përmban dëshmi të tjera: ish-drejtori i Albchrome, Saimir Boka, tregon se kompania kërkonte ndryshime ligjore konkrete për servitutin e galerive dhe puseve – pra, interes financiar i drejtpërdrejtë.
SPAK ka dokumentuar gjithashtu komunikime personale të vazhdueshme mes Kryemadhit dhe Manes: kafe, udhëtime, përfitime. Janë gjetur pagesa nga Eva Mane për udhëtime luksoze të Kryemadhit dhe fëmijëve të Metës drejt Disneyland Paris dhe një koncerti të Beyoncé, me business class dhe hotele luksoze, fatura në mijëra euro. Këto nuk janë thashetheme – janë dokumente financiare të administruara në dosje.
Edhe më tej, SPAK citon mesazhe ku Kryemadhi i shkruan Metës: “Jam këtu me Zamon”, duke përshkruar detaje të “dhuratës”. Dhe megjithatë, Mane deklaron se nuk ka biseduar për vilën. Mesazhet e viteve 2013–2014 e rrëzojnë këtë pretendim.
Në çështjen PLUS Communication, dosja përshkruan ndërhyrje pranë AKEP dhe komunikime të drejtpërdrejta. Më 31 janar 2014, Piro Xhixho i shkruan Kryemadhit: “Mona përshëndetje. Erdhi Zamiri… kërkon bashkëpunim… ka marrë mandat për të mbyllur problemet”. Më 11 shkurt 2014: “Sot më erdhi Zamiri dhe më thoshte për takimin me të madhin”. Ndërkohë, lehtësirat kërkoheshin, ndërsa pagesat luksoze vazhdonin.
SPAK arrin në përfundimin se përfitimi i vilës ka ardhur “në këmbim të ndikimit të paligjshëm” për miratimin e ligjit nr. 134/2014, si dhe për ndërhyrje në institucione në favor të kompanive të Manes dhe ortakëve të tij.
Atëherë, pse Samir Mane nuk arrestohet?
Nëse ka mesazhe, fatura, udhëtime luksoze, ndërhyrje institucionale dhe përfitime konkrete, si mund të mjaftojë justifikimi i “parashkrimit” për të mbyllur përgjegjësinë penale të atij që del si hallkë kyçe e skemës? A është parashkrimi mburojë për të fortët? Apo ka dy standarde para ligjit?
Kjo nuk është thirrje për gjyq popullor. Është kërkesë për llogari. SPAK-u duhet t’u përgjigjet qytetarëve: pse një emër që del në qendër të dosjes nuk përballet me masat që parashikon ligji? Transparenca nuk është opsion – është detyrim.
Sepse kur paratë flasin dhe drejtësia hesht, humb besimi publik. Dhe pa besim, drejtësia mbetet vetëm një fjalë.
