Çështja e zgjedhjes së anëtarit të ri të Gjykatës Kushtetuese u shndërrua në një reflektim të thellë mbi funksionin e drejtësisë në vend. Një mbledhje e posaçme e Gjykatës së Lartë më 30 shtator solli dështimin e një vote, çka e nxori debatin jashtë sallës gjyqësore dhe e vendosi në qendër të vëmendjes publike. Kur vendimet shqyrtohen përmes një fletë letre, vërehet se ngritja e pyetjes se kush dominon drejtësinë – ligji, arsyeja apo administrata – bëhet e ngutshme.
Gjykata e Lartë e quajti procesin përzgjedhës “të ligjshëm, transparent dhe të dokumentuar”, por një votë mbeti e pavlerësuar dhe e fshirë, duke hedhur dyshime mbi vërtetësinë e këtij gjykimi. Ky zhvillim i adreson Gjykatës Kushtetuese jo për të heshtur, por për të vepruar me përgjegjësi, duke bërë të qartë se ky nuk është thjesht një debat institucional, por një provim i pavarësisë së saj.
Roli i Gjykatës Kushtetuese është thelbësor për të treguar nëse vendimet e saj do të mbështeten në forma, apo në vetëdijen e saj për drejtësinë. Kjo gjykatë nuk mund të përjashtohet nga përgjegjësitë e saj dhe nuk mund të zgjedhë heshtjen për të shmangur konfliktet. Heshtja do të interpretohet si frikë, dhe frika nga e vërteta sinjalizon një drejtësi të dobët.
Prandaj, ky vendim është më shumë se një çështje juridike; është një çështje besimi. Çfarë do të ndodhë kur një votë e dhënë nga një gjyqtar humbet vlerën nën shtytjen e procedurave? Publiku ka të drejtë të pyesë se si mund të besojë në drejtësi kur vetë drejtësia ka frikë t’i numërojë votat e saj.
Aktualisht, Gjykata Kushtetuese ka mundësinë ta qartësojë këtë situatë, jo për të mbrojtur një emër, por për të ruajtur parimin e drejtësisë. Vendimi për pranimin ose hedhjen poshtë të votës do të përcaktojë vlerën e fjalës “drejtësi” në sistemin gjyqësor.
