Në sallën e gjyqit, një figure e rëndësishme e UÇK-së, Selimi, shpalli fjalën e tij, shprehur rastin e tij të tretë për të mbrojtur veten dhe kauzën për të cilën luftoi. Ai theksoi se vitet e fundit kanë qenë një sfidë për të dhe vendin e tij, duke shpresuar se trupi gjykues do të njohë se lufta për pavarësinë e Kosovës ishte e drejtë dhe akuzat e prokurorisë ishin të pabaza.
Selimi vuri në dukje se Prokuroria, ndonëse nuk kërkonte dënimin e Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, krijonte përshtypjen se qëllimi për pavarësi ishte kriminalizuar. Ai theksoi se në Kosovë, asnjë parti politike shqiptare nuk ishte kundër pavarësisë, duke i akuzuar autoritetet se përpiqeshin të krijonin ndasi ndërmjet shqiptarëve dhe krimeve të bëra nga Serbia.
Ai e kritikoi zyrtarisht atë që e quajti rishkrim të historisë në gjykatë, duke nënvizuar se ky kapitull ka qenë i shkruar me sakrificën e qytetarëve, të cilët ishin viktima të politikave serbe. Selimi kujtoi veprimet e përgjakshme të Serbisë, duke e theksuar nevojën për reagim dhe duke shprehur se UÇK-ja nuk ishte një aventurë, por një nevojë për mbijetesë.
Ai e përshkroi UÇK-në si një ushtri vullnetarësh nga të gjitha sferat e shoqërisë, që u detyruan të merrnin armët në kushte ekstreme. Në lidhje me akuzat që ai kishte pasur lidhje me Adem Jasharin, ai e përshkroi këtë si një nderim, duke theksuar se ushtarët e UÇK-së ishin motivuar nga dëshira për lirinë e vendit, pa asnjë ambicie politike.
Selimi përmendi mbështetjen që UÇK-ja kishte marrë nga vende si SHBA-ja dhe NATO-ja, duke e konsideruar atë si një konfirmim të drejtësisë së kauzës së tyre. Ai kërkoi që vendimet e gjykatës të ishin të mbështetura në prova dhe fakte, duke shprehur besimin se drejtësia do t’i rikthente atij dhe të akuzuarve të tjerë vendin e tyre. Me këtë, ai apeloi për drejtësi dhe njohje të sakrificës së popullit të Kosovës.
