Enver Lipaj ndodhet përballë një tragjedie të thellë personale, pasi kërkon trupat e vajzave dhe nënës së tij, pas një masakre që ndodhi më 13 prill gjatë luftës në Kosovë. Ai ishte përgjegjës për të shpëtuar familjen nga rreziku, duke luftuar për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK). Masakra, e kryer nga forcat ushtarake serbe, kishte si objektiv popullatën civile, ku viktimat ishin kryesisht gra dhe fëmijë.
Pas ngjarjeve të tmerrshme, Enveri u largua në Shirokë, Shqipëri, ku u prit nga shqiptarët lokalë. Gjatë qëndrimit të tij në Durrës, informohet për një varrezë masive pranë pusit të vjehrrit të tij, ku ishin varrosur disa anëtarë të familjes. Në mes tyre ishin katër fëmijë, të cilët u vranë në mënyrë të pamëshirshme, pa pasur mundësi për t’u mbrojtur.
Enver Lipaj, duke përshkruar gjetjen e trupave, theksoi se ata ishin vrarë në tri herë të ndryshme. Sipas tij, pas përfundimit të vrasjeve, përpjekjet për të asgjësuar provat duke hedhur në erë bunarin, ishin një veprim i qëllimshëm për të fshehur krimin. Ai e konsideron këtë masakër si një akt gjenocidi ndaj popullit shqiptar.
Trupat e viktimave u varrosën më 27 qershor, ndërsa Enveri u rikthye në Shqipëri për tu bashkuar me gruan dhe djalin. Rrahimja, bashkëshortja e tij, e përshkruan situatën si një sfidë të tmerrshme për prindërit, duke theksuar rëndësinë e mbështetjes psikologjike për të përballuar këto trauma.
Enveri dhe Rrahimja vazhdojnë të jetojnë me dhimbjen e humbjes dhe traumat e kujtimeve të tmerrshme. Ata përballen me një realitet të dhimbshëm, pa u gjetur ende përgjegjësit për këto krime. Dëshmitë e tyre pasqyrojnë një plagë të hapur në historinë shqiptare, duke nxjerrë në pah mungesën e drejtësisë së duhur për viktimat dhe duke akuzuar sistemin ndërkombëtar për padrejtësi ndaj viktimave, edhe pas kaq vitesh.
