Sylvinhos, trajneri i kombëtares shqiptare, rrëfen për udhëtimet e tij të shumta dhe eksperiencat ndërkombëtare që e kanë formuar si profesionist dhe si njeri. Ai e përkufizon veten si një qytetar të botës dhe ndan se si përvoja dhe marrëdhëniet njerëzore gjatë karrierës së tij, e kanë ndihmuar të rritet. Ka pasur një rrugëtim të gjatë, duke përfshirë kohë në Brazil, Angli dhe Spanjë, ku ka luajtur me skuadra të njohura si Celta Vigo dhe Barcelona.
Sylvinhos thekson edhe ambientin e ngrohtë shqiptar, ku bisedat dhe koha me miqtë janë të rëndësishme. Ky kontakt social është ndihmuar në integrimin e tij në një kulturë të re. Ai tregon se dhoma e zhveshjes ka qenë shtëpia e tij për 15 vjet, deri në momentin kur u bë trajner, një rol i ri për të. Këshillën që mori nga ish-përgatitësi atletik Ivan Carminati, se do të bëhej një trajner i madh, e mban mend mirë.
Sylvinhos diskuton diferencat mes trajnerit të kombëtares dhe atij të një klubi, duke theksuar se metodat ndryshojnë për shkak të numrit të shumë pak seancave stërvitore që janë në dispozicion. Ai e sheh këtë si një sfidë të bukur, për të krijuar një skuadër dhe për të menaxhuar lojtarët pas udhëtimeve të gjata.
Një nga figurat më të rëndësishme për të është Roberto Mancini, me të cilin ka punuar në Itali. Ai vlerëson stili e punës së Mancinit dhe bisedat që kanë pasur pas seancave stërvitore. Këto biseda kanë prekur aspekte jo vetëm të futbollit, por edhe të jetës personale. Sylvinhos e përjetoi Mancinin si një lider të fortë dhe kërkues, duke theksuar se nuk është e lehtë të menaxhosh skuadra të nivelit të lartë.
Përveç Mancinit, ai flet edhe për ndeshjet që ka luajtur kundër Italisë, ku përmend emra të njohur si Paolo Maldini dhe Roberto Baggio, duke e konsideruar përballjen me ta gjithnjë emocionale. E gjithë kjo përvojë, sipas Sylvinhos, është një garanci për përparimin e tij si trajner në Shqipëri dhe angazhimin e tij në futbollin e këtij vendi.
