Në një epokë ku shumica e të rinjve orientohen drejt studimeve në mjekësi, teknologji ose inxhinieri, Klajdi Pirja, një student 21-vjeçar, ka vendosur të përkushtohet ndaj bujqësisë, ose ndryshe Inxhinierisë Agrare. Ai tregon se zgjedhja e tij është ndikuar nga historia familjare, pasi gjyshi i tij ka qenë agronom. Klajdi e përjeton bujqësinë si një pjesë të rëndësishme të kulturës dhe trashëgimisë.
Ai thekson rëndësinë e profesionit të agronomit në mbrojtjen e bimëve, dhe se kjo punë ndikon drejtpërdrejt në ushqimin e njerëzve. Klajdi e konsideron praktikën në terren po aq të rëndësishme sa studimet teorike, për këtë arsye, ai kthehet përfundjavave në zonën e Beratit, ku merr pjesë në aktivitete bujqësore. Ai angazhohet në terren me një agronom ekspert dhe ndihmon fermerët të identifikojnë probleme të ndryshme në bimët e tyre.
Duke lidhur njohuritë nga Universiteti me përvojën praktike, Klajdi sheh simptoma të ndryshme në bimë, duke theksuar domethënien e këtyre njohurive në përmirësimin e veprimeve bujqësore. Për të, bujqësia është më shumë se një profesion; është një pasion dhe një trashëgimi që meriton të vazhdojë.
Në fund, Klajdi i bën thirrje rinisë që të kontribuojnë në fushën e bujqësisë, duke inkurajuar ata të studiojnë dhe të hulumtojnë, me bindjen se pa bujqësi nuk ka jetë. Ai e sheh këtë fushë si një mundësi për të bërë ndryshim dhe për të ndihmuar në zhvillimin e një sektori jetësor.
