Shkrimi i plotë në gazetën greke “Kathimerini”
Këmbëngulja e kancelarit gjerman Olaf Scholz për mbështetur hapjen e kapitujve të negociatave për Shqipëri, ndërsa ishte në dijeni të vetos greke lidhur me rastin e kryebashkiakut të zgjedhur të Himarës nga qeveria e Edi Rama, nuk ra mbi Athinë si rrufeja.
Tashmë në javët e fundit kanë mbërritur mesazhe nga Berlini dhe Uashingtoni se Athina duhet të tregojë se po negocion me zotin Rama. Përgjigja nga Athina ishte e njëjta që pak ditë më parë iu bashkëngjitën dokumenteve zyrtare të BE-së: që Beleri të betohet, të ketë një gjykim të drejtë dhe të respektohet prezumimi i tij i pafajësisë.
Arsyet pse z. Soltz zgjodhi të shprehte kaq hapur kundërshtimin e tij ndaj Athinës janë dy. E para ka të bëjë me investimin e vetë Shqipërisë në reformimin e sektorëve të drejtësisë dhe sundimit të ligjit në vend. E ashtuquajtura Prokuroria Speciale Kundër Korrupsionit, të cilën zakonisht e përshkruajmë shkurt me inicialet SPAK dhe që nuk i ka dhënë leje Fredi Belerit të betohet në fakt është një organ i formuar me mbështetje anglo-saksone dhe financim dhe mbështetje gjermane.
Prokurorët janë trajnuar në akademinë e FBI-së në Quantico, Virxhinia në SHBA, por edhe në Zyrën e Brendshme të Mbretërisë së Bashkuar në Londër. Si për amerikanët ashtu edhe për gjermanët, SPAK është shembulli më i suksesshëm i reformës në Ballkanin Perëndimor dhe as nuk e kuptojnë se mund të bëhet një mjet shfrytëzimi politik që nxjerr në pah kryesisht naivitetin perëndimor për situatën në Shqipëri.
Lloji i dytë i mosmarrëveshjeve nga Berlini është më pak teknik dhe më shumë politik. Gjermania e kishte shprehur tashmë pakënaqësinë e saj gushtin e kaluar kur kryeministri Kyriakos Mitsotakis mblodhi në Athinë Samitin e Ballkanit Perëndimor me pjesëmarrjen e Presidentit të Ukrainës Volodymyr Zelensky, por pa Edi Ramën.
Një arsye kryesore, e cila tregon gjithashtu përpjekjen – shpesh të nxituar – të diplomacisë gjermane është situata në Ballkanin Perëndimor pas shkurtit 2022 dhe pushtimit rus të Ukrainës. Gjermania, e cila deri atëherë kishte hezituar, u transferua fuqishëm në kampin e atyre që dëshirojnë një integrim të shpejtë dhe të menjëhershëm (dhe pa shumë kushte) të Shqipërisë dhe Maqedonisë së Veriut në BE.
Vëzhguesit me përvojë kujtuan se dy ministrat e jashtëm të njëpasnjëshëm, Nikos Kotzias dhe më pas Nikos Dendias, në raste të ndryshme, u shpjeguan gjermanëve (dhe francezëve dhe holandezëve) bashkëbiseduesve të tyre pse është thelbësore të vazhdohet me procesin e anëtarësimit për Shqipërinë dhe Maqedoninë e Veriut, ndërkohë që Parisi, Berlini dhe Haga po diskutonin kushte shtesë. Ky qëndrim shpjegon gjithashtu hezitimin e Soltz për të lidhur vendimet e zgjerimit me procesin e shumicës së cilësuar, i cili do të anulonte veton e një vendi të vetëm.
