Pak para fillimit të spektaklit, Miri dhe Selin zhvilluan një bisedë të veçantë, pas largimit të Gimbon nga tavolina ku ishin ulur së bashku. Në dhomën e surprizave, Miri përmendi se ata diskutuakan për dinamikën e marrëdhënies së tyre qëndrojnë miqësore, si dhe raportin e Selin me Gimbon. Selin, për nga ana e saj, theksoi se ishte duke iu referuar shprehjes “Butonin s’e kam unë në dorë”, duke sugjeruar se nuk kishte kontroll mbi situatën.
Miri shprehu që ndihmoi të kuptonte sinjalet e Selin për Gimbon, duke thënë se ata komunikonin me sy dhe kishin një marrëveshje të heshtur. Ai shprehu se Selin kishte theksuar që nuk kishte mundësi ta “heqë” Gimbon me një buton, duke nënkuptuar se marrëdhënia midis tyre ishte komplekse.
Ndërkohë, Selin në dhomën e rrëfimit këmbënguli se diskursi i saj nuk kishte lidhje me Gimbon, por kishte të bënte me sqarime midis saj dhe Mirin. Ajo shpjegoi se kishte theksuar se nuk kishte një “buton” për afrimin me Gimbon dhe se momentalisht ndiheshin si shokë. Selin theksoi se marrëdhënia e saj me Gimbon ishte e natyrshme, por ajo nuk kishte dëshirë ta ndërlikonte më tej situatën.
Pas këtij incidenti, të pranishmit në dhomën e ndenjes ndoqën komentin e të dyve, dhe duket se situata përfundoi me një marrëveshje të qartë nga Selin, e cila u angazhua se do t’i qëndronte larg Gimbon gjatë qëndrimit në shtëpi, duke nënkuptuar se nuk do të zhvillonte më tej atë marrëdhënie. Selin nënvizoi se e shihte raportin e tyre si diçka që nuk duhej të kishte vend në atë ambient.
Ky zhvillim nxjerr në pah tensionet e brendshme mes dy personazheve dhe ndikimin që ka nga prishtja e softë për lidhjet e tyre.
