Vepra “L’existentialisme est un humanisme” e Jean-Paul Sartre është një nga tekstet më të njohura të ekzistencializmit, e cila fillimisht u mbajt si ligjëratë në vitin 1945, në një Evropë pasluftës. Sartre synonte të shpjegonte dhe mbronte një filozofi shpesh të keqkuptuar, duke theksuar se ekzistencializmi është një formë e gjithanshme humanizmi. Ai e vendos njeriun në qendër të përgjegjësisë për veten dhe botën, argumenton se “ekzistenca i paraprin thelbit”, duke sfiduar idenë tradicionale të natyrës së paracaktuar të njeriut.
Sartre zhvillon konceptin e lirisë radikale, duke nënkuptuar se njeriu formohet përmes zgjedhjeve dhe veprimeve të tij. Kumtesa e tij ka rëndësi për shekullin XXI, në një kohë kur teknologjitë dhe krizat globale shkaktojnë një ndjenjë pasigurie dhe polarizimi. Sartre ofron një thirrje për përgjegjësi personale dhe morale dhe rikthen individin në qendër të reflektimit shoqëror. Ai angazhohet si qytetar, duke u bërë një figurë e spikatur intelektuale.
Megjithatë, aktualisht, roli i intelektualëve është përjetuar ndryshime të dukshme. Sot, ata shpesh ndahen mes botës akademike dhe mediave, me ndikim të kufizuar në opinionin publik. Ndërkohë, ndjesia se janë “intelektualë të padukshëm” po përhapet, ku mendimi kritik shpesh humbet përballë informacionit të shpejtë dhe debatet e fragmentuara. Kjo situatë është globale, e cila reflekton një boshllëk në ndikimin moral dhe social të intelektualëve.
Ndonëse intelektualët ofrojnë analiza të rëndësishme dhe sfidojnë autoritetet, ndikimi i tyre nuk arrin gjithmonë të formojë një ndërgjegje kolektive. Sfida e shekullit XXI qëndron në nevojën për një zë të fuqishëm dhe besnik publik, që të unifikojë thellësinë e mendimit me angazhimin moral. Të kthyer në seriozitetin e reflektimit, intelektualët duhet të gjejnë mënyra për të depërtuar përtej shkurtësive të informacionit dhe për të artikuluar pyetje themelore për ekzistencën njerëzore në epokën moderne.
Kjo rikthim, siç tregon Sartre më parë, është një domosdoshmëri morale për kohrat që po jetojmë tani.
