Neritan Ceka, një figurë e rëndësishme në procesin e demokratizimit të Shqipërisë, u angazhua aktivisht në ngjarjet historike që çuan në rrëzimin e diktaturës moniste. Në dhjetor 1990, ai la postin e drejtorit të Institutit të Arkeologjisë për t’u bashkuar me studentët në Qytetin Studenti, duke promovuar idenë e një Shqipërie të integruar në Evropë.
Ceka thekson se ishte koha për të çrrënjosur një sistem të kalbur dhe se demokracia duhej të realizohej në mënyrë paqësore. Një moment vendimtar ndodhi më 21 shkurt 1991, pas rrëzimit të statujës së diktatorit Enver Hoxha, kur Ceka ndërhyri për të penguar turmën e revoltuar të drejtohej drejt Bllokut, ku ndodheshin ish-anëtarët e Byrosë Politike.
Në një intervistë për “Exclusive”, Ceka përmend se Partia Demokratike (PD) po përpiqej të frenonte lëvizjen përballë një potenciali rreziku të armatosur. Ai përpiqej të shmangte përplasjet mes protestuesve dhe forcave të policisë, si dhe Gardës. Rreziku ishte evident kur ai pa tanket e Gardës duke u lëvizur. Ceka kujton një ngjarje ku disa protestues, përfshirë Pëllumb Karametën, u përpoqën të mbajnë qetësinë.
Ai tregon se Bulevardi ishte plotsuar me protestues, ndërsa policia dhe Garda ishin në alert. Ceka ishte i pranishëm në momentin kur dy djem përpiqeshin të hynin në Bllok dhe shpjegon se incidentet që kishin ndodhur kishin alarmuar autoritetet. Ai mori megafonin dhe iu bëri thirrje turmës për të mos e çuar përplasjen në një nivel më të rrezikshëm, duke theksuar se liria merret me votë dhe jo me gjak, duke kujtuar se ishin afër zgjedhjeve në mars.
Gjatë kësaj kohe, Ceka përjetoi tensione të mëdha kur dëgjoi thirrjet e gruas së tij, e cila kishte marrë djalin e tyre nga çerdhja dhe u habit nga situata e pakuptueshme. Ai ndërhyri duke u shprehur se s’e shihte veten si hero, por si një njeri që donte të parandalonte një masakër të mundshme mes protestuesve dhe Gardës. Këto zhvillime ishin pjesë e një periudhe transformuese për Shqipërinë dhe treguan përpjekjet për të ruajtur qetësinë në një moment historik kritik.
