Autori shpreh ndjenjën e tij të vazhdueshme të pakënaqësisë, duke e theksuar se perceptimi i tij nga të tjerët ndonjëherë nuk përputhet me realitetin e tij. Ai nënvizon se, për ata që e njohin nga afër, kjo ndjenjë është e njohur, ndërsa ata që e shohin nga larg e konsiderojnë të pamundur. Megjithëse në distancë mund të duket si një njeri i suksesshëm dhe i sigurt, në të vërtetë ai ndjen një kënaqësi të munguar në çdo arritje të tij.
Autorit i duket se vetëm mundësia për t’u anëtarësuar në Bashkimin Evropian do ta bëjë plotësisht të lumtur. Ai e konsideron këtë moment si një ngjarje historike dhe apokale. Përveç kësaj, ai e shpreh pakënaqësinë e tij jo për shkak të mundësive që i janë ofruar, por për faktin se mendon se mund t’i kishte realizuar gjërat më mirë.
Në lidhje me debatin, ai thekson se është shumë i fortë në mbrojtjen e bindjeve të tij, por gjithashtu është i hapur për të dëgjuar mendimet e të tjerëve dhe për të kuptuar se ku mund të ketë gabuar. E gjithë kjo na tregon se, ndonëse ai është i vendosur në qëndrimet e tij, nuk është i papërgatitur për të përmirësuar vetveten.
Vështirësia e tij për ta pranuar këtë fakt është e dukshme, duke e quajtur veten të “kokëfortë” që nga fëmijëria. I gjithë ky reflektim tregon një përpjekje të brendshme për të gjetur harmoninë mes realitetit të tij të brendshëm dhe asaj që ai dëshiron të përfaqësojë për të tjerët. Ndjenja e pakënaqësisë e shoqëron atë përherë, por shpresa për një të ardhme më të ndritur dhe përmirësuese mbetet ende prezent.
