Partia e vetme në një rregjim njëpartiak, siç është sistemi politik shqiptar, përfiton nga spastrimet e brendshme pa marrë ndonjë kosto elektorale, pasi nuk ka zgjedhje të vërteta, duke siguruar një fitore të vazhdueshme prej 99 përqind. Megjithatë, në një sistem shumëpartiak, si ai që ekziston prej 35 vjetësh, partitë janë të detyruara të paguajnë çmimin e një politike të mbyllur dhe stigmatizimeve ndaj kundërshtarëve të brendshëm. Pasojat e këtyre praktikave shfaqen në një krizë të vazhdueshme brenda Partisë Demokratike (PD) dhe demokracisë në vend.
Historia e Partisë së Punës, që mbështeste ideologjitë staliniste, është një shembull i qartë se një strukturë e tillë nuk mund të mbijetohet për një kohë të gjatë, duke ilustruar se e panatyrshmja nuk mund të ekzistojë përgjithmonë. Në kompensim, PD ka vuajtur pasojat e një mentaliteti të ngjashëm me atë njëpartiak, duke treguar ngërçe dhe problematika në ecurinë e saj.
Gjendja aktuale tregon për një rënie të mbështetjes elektorale, me sondazhe që sugjerojnë një ulje prej rreth 150 mijë votuesish në krahasim me vitin e kaluar. Ky situat tregon se PD nuk e ka kapur dot momentin për të arritur te një diversitet që do të mund të rrisë mbështetje dhe të garantojë fitoren në zgjedhje.
Sidoqoftë, vështirësitë e kohëve të fundit, me një numër të lartë humbjesh dhe zgjedhjesh të dështuar, e kanë çuar partinë në një krizë të thellë. Pjesëmarrësit në partinë e sotme e kanë vështirësuar debatet dhe kritikën, dhe një mentalitet i ngjashëm me atë të partisë unike vazhdon të mbizotërojë, duke frenuar lirinë e mendimit.
Deklaratat e bëra nga anëtarë të PD-së tregojnë se ndjenja e kritikës dhe individëve që mendojnë ndryshe nuk përkrahet, duke rezultuar në një atmosferë të pakëndshme për ata që përpiqen të flasin hapur. Në këtë kontekst, duket se partia rrezikon të zhduket nëse vazhdon me praktikat ekzistuese, duke injoruar nevojën për diversitet dhe bashkëpunim real brenda saj.
