Debati i fundit ka ndezur polemika të forta rreth një ndodhe të veçantë dhe një figure të njohur, por problemi në fjalë tejkalon individin. Arresti me burg, si masa më e rëndë e kufizimit të lirisë, është një instrument ekstrem në çdo sistem juridik që i përmbahet standardeve europiane dhe duhet përdorur vetëm në raste të domosdoshme për të parandaluar rrezikun e arratisjes, prishjes së provave apo ndikimit tek dëshmitarët. Në Shqipëri, arresti me burg është bërë praktikë e zakonshme, duke vënë në krizë raportin mes lirisë dhe kufizimit.
Ky rast konkret ka nxitur një debat mbi përdorimin e arrestit me burg dhe nevojën për ta rishikuar këtë praktikë. Megjithatë, opozita ka zgjedhur ta trajtojë këtë situatë si një betejë politike personale, duke humbur mundësinë për një reflektim të thellë mbi politikën penale. Kjo tendencë për të personalizuar debatet dhe për të humbur dimensionin institucional, e cila është një karakteristikë e politikës shqiptare, e bën opozitën të duket jo koherente në standardet e saj.
Drejtësia nuk mund të ndërtohet mbi polemika të tilla, por mbi parime të qarta. Një parim themelor i drejtësisë europiane është se paraburgimi është përjashtim dhe jo rregull. Rishikimi i politikës penale në Shqipëri për përdorimin e arrestit me burg është një hap përpara drejt standardeve europiane dhe jo një prapakthehje në luftën ndaj korrupsionit.
Për të, Europa mat seriozitetin e një sistemi drejtësie me respektin ndaj lirive themelore dhe proporcionalitetin e masave të sigurisë, e jo me numrin e arrestimeve. Një drejtësi e shëndoshë është ajo që vepron vetëm kur është e nevojshme.
Në përfundim, debati aktual duhet të shërbejë si një mundësi për rishikimin e politikës penale dhe për afrim më të madh ndaj standardeve europiane. Kjo do të sigurojë një praktikë të drejtë që prek të gjithë qytetarët, duke ruajtur lirinë si rregull dhe arrestin si përjashtim. Një Shqipëri që e trajton lirinë në këtë mënyrë është ajo që Europa pret.
