Nënshkrimi i Denion Meidanit në diplomaci përfaqëson një qasje të guximshme dhe të drejtpërdrejtë, për të cilën ndihmojnë shkollat shqipe në Maqedoninë e Veriut. Në kontekstin e debatit për provimin e jurisprudencës në gjuhën shqipe, Meidani ka theksuar se diplomacia shqiptare nuk duhet të qëndrojë pas nevojës së neutralitetit, por duhet të flasë hapur për të drejtat e shqiptarëve.
Pas një peticioni nga studentët, që kërkonin mbrojtjen e të drejtës së tyre për të dhënë provimin në gjuhën shqipe, kryeministri Mickoski, përballë presionit publik dhe qëndrimit të Meidanit, pranoi që ligji është i qartë dhe se nuk ka arsye për refuzim. Kjo shenjon një arritje diplomatike, jo thjesht sepse Shqipëria e kërkoi, por sepse shteti pritës u detyrua ta respektojë ligjin e vet.
Shqipëria, sipas Meidanit, nuk po ndërhyn, por po mbron Kushtetutën e saj, duke iu përgjigjur detyrimeve për të mbrojtur të drejtat e shqiptarëve jashtë kufijve. Ai foli në emër të ligjit dhe dinjitetit qytetar, duke sjellë në diskutim se çfarë nënkupton të jesh përfaqësues shteti.
Ngjarja ka rëndësi më të madhe se vetëm provimin e jurisprudencës, duke hapur rrugën për normalizimin e përdorimit të shqipes në institucione dhe prishjen e frikës politike për të kërkuar të drejta. Meidani, me këtë veprim, ka ngritur një standard të ri për diplomacinë shqiptare, duke treguar se ajo mund të jetë e qartë, e guximshme dhe efektive.
Ky rast ilustron se si, përmes presionit publik dhe një qëndrese diplomatike, mund të arrihen rezultate konkrete, duke dëshmuar se heshtja nuk është neutralitet, por dorëzim. Mbrojtja e të drejtave shqiptare në Maqedoninë e Veriut shpesh relativizohet, por ngjarja e fundit tregon se është e mundur të bëhet presion për ligjet dhe të kërkohet përfitim për publikun shqiptar.
