E shtuna e 10 janarit 2026 ishte një ditë me rëndësi për Etien Taren, djalin e ish-futbollistit legjendar Igli Tare. Në një ndeshje të Kupës në Shqipëri, ai shënoi golin e fitores për Tiranën ndaj Skënderbeut, duke e çuar ekipin në çerekfinale me rezultatin 2-1. Ky gol përfaqësonte një arritje të madhe për Etienin, duke shënuar një kthesë pas viteve të vështira që kaloi nën hijen e babait të tij.
Historia e Etienit është e ngjashme me dramat e djemve që përballen me trashëgiminë e famshme të prindërve. Në moshën e babait të tij, Igli Tare ishte një emër i njohur në futbollin europian, ndërsa Etieni u detyrua të përballte dyshime dhe skepticizëm, duke u etiketuar si “çuni i babit.” Pavarësisht potencialit të tij, karriera e tij në futboll filloi me vështirësi, për shkak të famës së të atit dhe tensioneve në klubin e Lazios. Pas largimit të Igli Tares si drejtor sportiv, Etieni u gjend pa kontratë dhe me nevojën për të gjetur një ekip tjetër, duke kaluar nëpër kategori të ulëta në Austri, Kosovë dhe më pas në Shqipëri.
Goli i tij i fundit për Tiranën, pikërisht ndaj Skënderbeut, ku deri tani nuk kishte pasur shumë mundësi, ishte një dëshmi se talenti është i pranishëm në familjen Tare. Edhe pse stili dhe karriera e Etienit janë më të modeste se ato të babait të tij, ai zgjodhi të vazhdojë në Superiore për të gjetur identitetin e tij. Ky gol ishte një moment ku ai fitoi respektin e tifozëve, duke u njohur fillimisht si Etien, pa iu referuar mbiemrit të babait.
Goli në minutën e 116-të nuk ishte thjesht një shenjë statistike, por një klithmë çlirimi për djaloshin, duke e vendosur atë në qendër të vëmendjes dhe duke konfirmuar se ai ka potencialin të jetë një lojtar i rëndësishëm në futbollin shqiptar.
