Zhvillimet e vitit 1991 në Shqipëri shënuan një periudhë të rëndësishme me rënien e regjimit komunist dhe thellimin e krizave brenda Partisë Demokratike (PD). Arben Demeti, një nga themeluesit e PD-së, rrëfen prapaskenat e përplasjeve mes Sali Berishës dhe Neritan Cekës, që çuan në ruptura të mëdha brenda partisë.
Neritan Ceka, në një intervistë, thekson se përballja me sistemin ishte një ëndërr e gjatë, që filloi të merrte formë me vendosjen e demokracisë. Ai përshkruan dhimbjen që ndjeu kur shkoi për të dorëzuar dorëheqjen në zyrën e Ramiz Alisë, në praninë e Sali Berishës. Ndërsa thekson se anëtarët e rinj të PD-së ishin kryesisht intelektualë me arsim të lartë, ata përballeshin me një grup liderësh pa përvojë politike, përveç Berishës dhe Demetit. Ceka kujton se pas bashkimit në PD, partia filloi një rrugë autoritare, që e detyroi atë të largohej. Ai e cilëson këtë si një lëvizje të gabuar dhe shpreh keqardhje për pasoja që erdhën nga gabimet e bëra, përfshirë manipulimin e zgjedhjeve në 1996.
Nga ana tjetër, Arben Demeti shpjegon se e gjithë situata politike u përkeqësua, kur PD ishte në një bashkëqeverisje me qeverinë e stabilitetit. Berisha, sipas Demetit, kishte idenë për t’u shkëputur nga Partia e Punës, por nuk e diskutoi me bashkëpunëtorët. Ai kërkoi që ata të dilnin nga qeveria, duke shkatuar tensione dhe konflikte. Çështja kulmoi kur kërkuan arrestimin e bllokmenëve, por Berisha vendosi për një veprim të vetin, duke shpallur arrestimet si të përfunduara. Ceka, i cili kishte dhënë garanci për procesin e arrestimeve, ndjeu tradhti dhe, pas një periudhe të shkurtër, dha dorëheqjen.
Sipas Cekës, historia e Partisë Demokratike dhe e pluralizmit në Shqipëri do të ishte ndryshe nëse ndodhte ndryshe. Të dy bashkëthemeluesit rivlerësojnë momentet kritike që ndihmuan në konsolidimin e një rijetese autoritare, duke shpresuar se vendimi për krijimin e një aleance më të gjerë do t’i kishte dhënë një frymë tjetër politikës shqiptare.
