Prestigjozja spanjolle “Marca” i ka kushtuar një artikull përballjes sonte me Shqipërinë. Arma më e fortë janë tifozët.
“Shqiponja shqiptare udhëton nëpër Gjermani. Spanja do të jetë sërish inferiore në Düsseldorf, këtë herë kundër një ekipi të mbështetur nga ai që është komuniteti i tretë më i madh i huaj jashtë BE-së në Gjermani, i tejkaluar vetëm nga turqit dhe sirianët.
Regjistrimi i vitit 2020 e vendos atë në 317,000 njerëz, ku shumica janë kosovarë, por ka studime që e rrisin këtë shifër në afër gjysmë milioni.
Në vitin 1990, gjatë rënies së regjimit komunist, 3000 persona kërkuan strehim në ambasadën gjermane në Tiranë. Gjermania dhe Italia do të ishin destinacioni i tyre për refugjatët politikë” shkruan gazeta.
Më pas në qendër është sulmuesi Myrto Uzuni që luan me Granadën por që nuk u ftua nga Silvinjo. Ai tregon vuajtjet. “Ishin tre ditë ecje, ecje dhe ecje nëpër male për të shkuar në Greqi. Nuk ishim vetëm babai, nëna ime dhe unë.
Mijëra shqiptarë e përjetuan. E dija që po të na ndalonte policia, unë e dija se si ishte të kesh frikë me të vërtetë dhe e pashë atë në fytyrën e babait tim nga Berati deri në kufirin grek.
Nuk ishte aspak e lehtë. Më duhej të emigroja me familjen time nga Shqipëria në Greqi . Në atë kohë marrëdhëniet mes dy vendeve nuk ishin të mira. E vumë re në gjithçka.
Nuk mendoja të luaja futboll. Doja vetëm të punoja për të ndihmuar familjen time, që të mund të hanim, në dhomën time ishte gjithmonë flamuri shqiptar, e dija se kush ishim se ne ishim shqiptarë, kjo ishte gjëja ime dhe kjo nuk ndryshon si familja.
Kjo është Shqipëria. Dhe njerëzit në Shqipëri vdesin për himnin, për flamurin” shprehet ai.
