Dramat “KAINI dhe ABELI – Të bijtë e Adamit”, e drejtuar nga Rafael Hoxhaj, sjell në skenë ngjarjen biblike ku Kaini, i pushtuar nga xhelozia, kryen vrasjen e parë në histori duke vrarë vëllain e tij, Abelin. Kjo ngjarje shërben si një pasqyrë për të reflektuar mbi aktualitetin e një bote të traumatizuar nga krimi dhe dhuna.
Hoxhaj shprehet se “jetojmë në një moment krize emocionale dhe jo vetëm,” duke theksuar se kjo histori e vrasjes ka evoluar në një çështje më të madhe, që përfshin gjenocidin dhe familjet e shpërbëra. Ai përmend se “vrasja nuk ka më vetëm një emër”, duke aluduar në mënyrën si akti i Kainit është shumëfishuar në shoqëri.
Në shfaqje, Kaini, i interpretuar nga Silvio Goskova, rikthehet nga Ferri për të rrëfyer historinë e një familjeje, ku ndjenja e refuzimit dhe xhelozia çojnë në vëllavrasje. Abeli, i luajtur nga Jurgen Marku, përjeton tragjedinë e këtij refuzimi. Marku thekson se çdo vrasje “mund të jetë e fundit” dhe se çdo ditë vijojnë të ndodhin dhunë dhe vrasje të pafajshëm, duke e bërë shfaqjen shumë aktuale.
Goskova tregon se grupi ka realizuar një kërkim të thelluar për historinë origjinale, e cila ndihmon në kuptimin e dinamikës familjare që ndikon në sjelljen e personazheve. Shfaqja, e shkruar nga Bujar Hoxhaj, merr frymëzim nga autorë si Andrea Camilleri dhe José Saramago, dhe eksploron momentin kur njeriu bëhet armik i vetvetes.
Një pyetje ekzistenciale për publikun ngrihet: “A do të ekzistonte vrasja, nëse Kaini nuk do ta kishte vrarë Abelin?” Hoxhaj përfundon me shpresën se “nuk është kurrë vonë që vrasja të ndalet,” duke inkurajuar një reflektim mbi dhunën.
Shfaqja ka premierën dhe do të vazhdojë të jetë e hapur për publikun në Teatrin Eksperimental deri të dielën.
