Në romanin e saj më të fundit, Lea Ypi njihet përmes një fryme të dashur dhe të mençur, teksa përkushton veprën për gjyshen e saj dhe fatin e përbashkët të shqiptarëve. Libri, si një sofër e madhe, rikthen atmosferën e kulturës dhe historisë shqiptare, duke e bërë tërheqës për ata që adhuruan leximin dhe kanë pasion për letërsinë e thellë.
Sofa e romanit nuk ofron vetëm ushqim fizik, por ndan ushqim shpirtërisht shqiptar—bukë, kripë dhe zemër. Ajo përmban një pasqyrë të ndryshme të shoqërisë shqiptare, duke pasqyruar ngjarje dhe situata nga dekadat e fundit. Ypi ndan me mjeshtëri tingujt e asaj kohe, nga tingujt e shpatave tek aeroplanët dhe artilerët, e deri te meloditë e mirëkuptimeve që janë thelbësore për jetën shoqërore.
Romani i saj, i cili pritet të publikohet së shpejti edhe në shqip pas suksesit në anglisht, është i pasur me situata dhe dromca që shpërfaqin kompleksitetin e jetës së shqiptarëve. Disa prej tipareve më tërheqëse të këtij romani janë përshkrimet e një shoqërie që ka kaluar nëpër kriza dhe transformime, e cila përballë sfidave ka ruajtur identitetin e saj themelor.
Lea Ypi, e përshkruar si një shkrimtare e lirë dhe sovrane e mendimit, ka kontribuar ndjeshëm në letërsinë shqipe. Ajo është një figurë që lëviz mes lirisë dhe poshtërimit, duke pasqyruar përvojat e saj të jetës si një rrugë nga Ferri në Parajsë. Duke e falënderuar për shërbimet në emër të Shqipërisë, autore të tilla si Ypi janë thelbësore për zhvillimin dhe ruajtjen e shpirtit shqiptar, duke sfiduar tendencat që synojnë ta shndërrojnë vendin në një mjedis të mbyllur dhe të klikave.
Kjo vepër është një testament se letërsia dhe arti janë thelbësore për ndihmën dhe përparimin e një shoqërie, duke forcuar identitetin dhe vlerat kulturore brenda saj.
