Gjykata vendosi që një fëmijë t’i kthehej babait të tij belg, i cili kishte qenë i martuar me një grua shqiptare. Kjo grua e mbante fëmijën pa të drejtë, duke i mohuar lidhjen me babain. Rasti, i komplikuar dhe me ndërhyrje ndërkombëtare, përfshinte një praktikë të re për Shqipërinë.
Shtetasi belg angazhoi përmbarimin shtetëror për të realizuar kthimin e vajzës 5-vjeçare në Belgjikë. Sipas Loren Xhymretit, përmbaruese, ky proces ndodhi në përputhje me dispozitat e Kodit të Procedurës Civile dhe ishte një masë të përkohshme.
Gjatë kësaj periudhe, vajza jetonte e izoluar me gjyshërit, duke menduar se kishte vetëm ata dhe nënën e saj. Sfida për ta kthyer te babai ishte e madhe dhe kërkonte ndihmë nga institucione të ndryshme, duke përfshirë Ministrinë e Drejtësisë, që duhej të koordinonte çdo veprim për të siguruar kthimin e fëmijës.
Procedura fillestare për njoftimin e nënës për takimin nuk u realizua. Adresa e saj ishte e panjohur dhe përmbaruesja nuk arriti të kontaktonte as nënën, as fëmijën, duke u përballur me një avokat të paqartë dhe pengesa të tjera. Ndalimi i nënës nga autoritetet belge i hapte rrugën ekzekutimit të vendimit gjyqësor, duke zbuluar se fëmija mbahej ndryshe nga e drejta.
Kur ekipi i përmbaruesve gjeti fëmijën, ajo ishte e qetë, por ndikimi i gjyshërve dhe avokatit kishte lënë pasojë në procesin e njohjes së babait. Fëmija kishte nevojë për një trajtim të ndjeshëm, ngaqë kishte një lidhje emocionale me gjyshërit. Ajo u vendos në fshatin SOS për të pritur takimin me babain.
Përpara takimit, babai u përgatit për të rigjetur vajzën e tij, e cila nuk e kishte njohur. Ai ndau kujtime dhe fotografi që ndihmuan në rikthimin e ndjenjave. Teksa vijuan bisedat, vajza përfundimisht e njohu dhe e pranoi atë si babanë e saj.
Ky rast, që filloi në 2023 dhe u ekzekutua në 2025, tregon se përpjekjet për të rikthyer fëmijën në një mjedis më të sigurt ishin efektive, pavarësisht vështirësive të shumta.
