Në paraditen e 20 shkurtit 1991, një mbledhje e rëndësishme e komunitetit çam u zhvillua në Pallatin e Kulturës në Tiranë. Gazetarët ishin aty për të mësuar më shumë rreth këtij grupi, për të cilin kishte pak informacion në periudhën komuniste. Papritur, një turmë protestuesish nga Universiteti “Studenti” u mblodh në sheshin “Skënderbej”, duke kërkuar heqjen e emrit të Enver Hoxhës nga universiteti. Protesta e studentëve, që kishte filluar disa ditë më parë, kishte tërhequr mbështetje të gjerë dhe u shpall në shesh, duke shkaktuar një ngjarje historike.
Kur turma arriti te monumenti i Hoxhës, përballë Policisë, që ishte e pajisur për ta mbrojtur atë, protestuesit filluan të kërkojnë rrëzimin e tij. Pavarësisht intervenimeve të policisë, ata e sulmuan monumentin, duke thirrur për liri dhe demokraci. Incidentet shpërthyen me zëra armësh, shpesh me qetësim nga ana e policisë, e cila përjetoi vështirësi për të frenuar protestuesit.
Ngjarja tërhoqi një numër të madh njerëzish, që panë gjithçka nga dritaret e Pallatit të Kulturës dhe vendet përreth. Një helikopter i policisë u shfaq mbi shesh, duke kërkuar të konfirmonte situatën, dhe pas lajmeve të ngritura, autoritetet u alarmuan. Sali Berisha, lideri i Partisë Demokratike, qëndroi i heshtur dhe opozita nuk u shfaq, pavarësisht se protestat ishin të përkrahura nga qytetarët.
Protestuesit, pasi e rrëzuan monumentin, e zvarritën atë përmes qytetit, duke e bërë atë një simbol të fitores për studentët dhe mbështetësit e tyre. U krijua një atmosferë pasioni dhe entuziazmi mes turmës, e cila shprehte urrejtjen ndaj Hoxhës dhe regjimit të tij. Kjo ngjarje me peshë historike shënoi një moment kthesë për Shqipërinë, duke reflektuar dështimin e atij sistemi dhe dëshirën e popullit për ndryshim.
E gjithë skena e protestës u pasqyrua në televizione të huaja, ndërsa telekomunikacionet vendase u heshtën, duke reflektuar frikën e regjimit ndaj asaj që po ndodhte. Pas ngjarjeve, një frymë e re liri dhe kërkese për demokraci filloi të formohej në Shqipëri.
