Në gjykatën Westminster Magistrate Court të Londrës, gjyqtari Daniel Sternberg e cilësoi si spekulativ dhe hamendje dëshminë e Ledi Biankut, ish-gjyqtar shqiptar në Strasburg, gjatë një procesi ekstradimi të Alban Gjidiajt, i akuzuar për trafik armësh nga Shqipëria në Angli. Ledi Bianku, përmes një video-linku, u angazhua si ekspert nga mbrojtja e Gjidiajt me qëllim bllokimin e ekstradimit, por ky përpjekje rezultoi e dështuar.
Opinioni i Biankut lidhej me pretendimet se vendimet e gjyqtarëve të GJKKO-së varen nga kërkesat e prokurorëve të SPAK. Ai pohonte se SPAK dhe BKH, të cilat kishin hetuar për trafik armësh me katër të arrestuar në Shqipëri, ishin institucione nën mbikëqyrjen e gjyqtarëve. Ai theksoi se ligji parashikon përgjimin e gjyqtarëve vetëm në gjykatat speciale dhe argumentoi se një gjyqtar i përfshirë në procedura të tilla do të ndjehej i kufizuar në vendimmarrje për shkak të mundësisë së përgjimit.
Gjyqtari Sternberg pranoi shqetësimet e Biankut rreth përgjimeve, por theksoi se Gjykata Kushtetuese e Shqipërisë e kishte konfirmuar vlefshmërinë e masave përkatëse. Gjithashtu, ai potencoi që nuk kishte ndonjë jurisprudencë të Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut lidhur më këtë çështje në Shqipëri.
Sternberg e vlerësoi mendimin e Biankut për sa i përket ndikimit të përgjimit mbi vendimmarrjen e gjyqtarëve si spekulativ dhe jo të mbështetur në prova të mjaftueshme. Ai tha se nuk kishte asnjë provë që të tregonte se gjyqtarët do të ishin të prirur të pajtoheshin me kërkesat e SPAK për shkak të ndonjë rreziku të mundshëm për t’u përgjuar.
Kjo çështje fokuson vështirësitë që lidhen me pavarësinë e gjyqësorit në Shqipëri dhe shqetësimet mbi proceset e mbikëqyrjes në sistemin gjyqësor.
