Në Tokë, çdo krijesë jeton sipas rregullave të veçanta, të cilat ruajnë balancën dhe hierarkinë ndërmjet individëve të të njëjtit lloj. Këto rregulla, të pashkruara, ndikojnë në jetën e çdo qenieje dhe mbajnë në kontroll mundësinë për keqkuptime, veçanërisht në kontekstin e pushtetit. Sistemi i varësisë hierarkike vazhdon, me çdo drejtues, që ndjek një tjetër më të lartë, deri tek udhëheqësi suprem, i cili ndjek interesat e tij për të ruajtur pozitat.
Në natyrë, si në xhungël, ligjet e mbijetesës e rregullojnë rendin midis kafshëve. Këto ligje përfshijnë respektin, hierarkinë dhe kohezionin grupor, siç tregohet me “Ligjin e Tufës” mes ujqërve, ku dalja nga ky rregull nxjerr pasojë fatale. Aty, aktivitetet e gjuetisë dhe rritjes së pasurdhive janë të ndërlidhura ngushtë me instinktet dhe kërcënimet në mes të grupeve.
Megjithëse njerëzit janë të supozuar si qenie ndërlikuese me vetëdije të lartë, shpeshherë ata veprojnë sipas instinkteve, si kafshët. Kjo sjell në diskutimin e dualitetit mes Ligjit të Xhunglës dhe Ligjit Modern, ku shoqëritë përpiqen të krijojnë një sistem më të strukturuar dhe të drejtë. Megjithatë, drejtësia në shumë raste mbetet subjektive dhe e ndikuar nga forcat e fuqishme që përpiqen të ruajnë statusin e tyre.
Pjesë e këtij diskutimi të gjerë mbi drejtësinë është pyetja se çfarë kërkon ajo: dënimin apo gjetjen e së vërtetës. Sokrati e shihte drejtësinë si një vlerë themelore që lidhej me moralin dhe virtytin, duke theksuar se ajo nuk përfshin vetëm ndjekjen e ligjeve, por edhe sjelljen etike të individëve. Si rezultat, drejtësia shfaqet si një element themelor në funksionimin e shoqërisë, që gjithmonë do të drejtohet nga ata më të fortë për të imponuar “të vërtetën absolute”.
Pra, siç duket, sa më shumë të qëndrojnë njerëzit në Tokë, aq më shumë drejtësia shndërrohet në një mekanizëm kontrolli, gjithnjë në duar të atyre që kanë pushtet.
