Në Agjencinë e Trajtimit të Pronave (ATP), emërimi i Ervehe Çumanit si drejtore e Burimeve Njerëzore ka ngjallur një valë akuzash dhe shqetësimesh për korrupsionin dhe abuzimin me detyrën. Sali Berisha, ish-Kryeministër, ka denoncuar publikisht këtë emërim, duke e quajtur atë një shpërblim për një individ me një histori të dënuar për korrupsion nga gjykatat shqiptare.
Ervehe Çumani është emëruar në një pozicion kyç në ATP, në një kohë kur ajo ka një sërë vendimesh gjyqësore që e akuzojnë për korrupsion dhe shpërdorim detyre. Ky fakt hedh dritë mbi një sistem që duket se lejon individë me një të kaluar të tillë të marrin pozita të rëndësishme në administratën publike. Mungesa e transparencës në proceset e emërimit ngre shqetësime të mëdha për integritetin e institucioneve shtetërore.
Marrëdhënia e Ngushtë me Erion Çakën
Duke e parë situatën në një kontekst më të gjerë, raportet sugjerojnë se Ervehe Çumani ka një marrëdhënie të ngushtë me Erion Çakën, drejtorin e përgjithshëm të ATP-së. Kjo dinamikë mund të nënkuptojë një sistem favoritizmi dhe mbështetje mes dy individëve, të cilët mund të jenë të lidhur me abuzime të mundshme të detyrës. Informacione të brendshme flasin për një atmosferë ku korrupsioni dhe abuzimi janë të pranishme, duke e vështirësuar ndjekjen e një administrate të pastër dhe efikase.
Denoncimet e Berishës dhe reagimet nga qytetarët janë një reflektim i një shqetësimi më të gjerë për korrupsionin në administratën publike. Publikimi i informacionit nga qytetarë të ndryshëm, të cilët kanë dhënë dëshmi për situatën në ATP, thekson rëndësinë e transparencës dhe përgjegjshmërisë. Ky reagim i publikut mund të jetë një shenjë e fillimit të një lëvizjeje më të madhe për të kërkuar reforma të nevojshme në administratë.
Me përhapjen e këtyre akuzave dhe shqetësimeve, priten fakte të reja që mund të hedhin dritë mbi marrëdhëniet e brendshme dhe praktikat në ATP. Kjo situatë po e vë në provë aftësinë e institucioneve të drejtësisë për të vepruar ndaj korrupsionit dhe abuzimit. Mundësia e hetimeve të reja dhe nxjerrjes në pah të provave të mëtejshme është e lartë, duke ndihmuar në formimin e një imazhi më të qartë për situatën.
Rasti i Ervehe Çumanit dhe Erion Çakës ilustron një problem të thellë të korrupsionit dhe abuzimit në administratën shqiptare. Nëse kjo situatë do të çojë në një ndryshim të qëndrueshëm dhe reformë në proceset e emërimeve dhe monitorimit të punonjësve publikë, mbetet për t’u parë. Por një gjë është e sigurt: kërkesa për transparencë dhe integritet do të vazhdojë të rritet, duke e detyruar qeverinë dhe institucionet përkatëse të marrin masa.
